Melvin Emanuelson

The start of something new

Tue, 08 Nov 11 18:02:37 +0100

Maandag was het dan zover. Het uur van de waarheid. ABD zou dan officieel met het lesprogramma voor gehandicapten kinderen in Leku van start gaan. De klas werd opgedeeld in twee secties: een deel voor de slechthorende en doven kinderen en het andere deel voor de slechtziende en blinde kinderen. De eerste dag was de opkomst aanzienlijk: ruim 40 slechthorende/doven en 8 slechtziende/blinden (inmiddels is het aantal slechthorende/doven gestegen naar 65!). Het aantal aanwezigen was onevenredig verdeeld over de twee ruimtes. In schril contract met het relatief kleine aantal slechtziende en blinden aanwezigen die een bankje voor zichzelf hebben – en er nog bankjes over waren, moesten de slechthorende en doven zeer ongemakkelijk met minimaal drie, maar vaak met vier op een bankje plaatsnemen. De ruimte had onvoldoende capaciteit om de aanwezigen de benodigde ruimte te geven om het gebarentaal te leren. Desondanks deden alle jongens en meisjes ijverig mee met het oefenen van het gebarentaal, tot grote vreugd van de tijdelijke docente Sanash en Esther, die vanaf maandag Sanash heeft geassisteerd met het geven van gebarentaal.

Om de brailledocent bij te staan, hebben Wia en ik de slechtziende en blinde aanwezigen – niet alleen kinderen maar ook (jong-)volwassenen – geholpen met het leren van het braille schrift. De methodiek is simpel: klassikaal opdreunen van het alfabet en voelen welk brailleteken daarbij hoort. Wia en ik probeerden zo goed mogelijk aanwijzingen te geven door de vingers te verplaatsen en ze te laten voelen welk brailleteken bij welke letter hoort. De groep bestaat uit zeven Ethiopiërs waarvan een slechtziende jongen en vier blinde (jonge) vrouwen. De overige twee kunnen met een oog zien en hebben een afwijking aan het andere oog. Onder de aanwezigen was Berthuka. Zij was vanaf dag één aanwezig en deed haar uiterste best.

Ik heb er alle vertrouwen in dat Berthuka en de andere dames het brailleschrift nog voor het einde van het jaar beheersen, mits de lessen worden voortgezet. Wie mij echter zorg baart is Kisali, een slechtziende jongen. Alleen is er meer met deze jongen dan alleen zijn slechte gezichtsvermogen; wat dat precies is voor mij onbekend. Op het oog heeft hij geen energie, is hij rusteloos en zijn straalt zijn houding onwil uit, niet vanwege een gebrek aan motivatie maar naar alle waarschijnlijkheid gezondheidsredenen. Op de eerste dag heb ik geprobeerd hem te helpen om het brailleschrift te leren; zijn vinger langzaam maar zeker over de eerste rij brailletekens te bewegen. Hij was heel beweeglijk, waardoor zijn vinger regelmatig de textuur van de brailletekens mistte. Ook had hij geen energie om met voldoende geluidsvolume het alfabet op te dreunen. Wia en Marije zijn erkennen ook dat er meer is met Kisali en stelden voor dat hij medisch onderzocht moet worden. Inmiddels is er contact opgenomen met het ziekenhuis van de katholieke kerk in Awassa en zijn zij bereid Kisali nader te onderzoeken. Het enige wat rest is toestemming van zijn vader en/of moeder en hem te begeleiden naar het ziekenhuis. Hopelijk zo snel mogelijk.

Geen zicht meer hebben betekent niet dat de levenslust ontbreekt. Dat geldt ook voor Ethiopische vrouwen. De blinde vrouwen hebben mij afgelopen woensdag blij verrast met hun ongelofelijke stemmen. Het ochtendprogramma was bijna ten einde en iedereen in de groep was zichtbaar moe van het opdreunen van de eerste twintig letters van het alfabet. Als ontspanning begon een van de dames te zingen. Ik raak altijd geïntrigeerd van Afrikaanse vrouwen die hun vocale capaciteiten ten gehore brengen, maar dit was een bijzonder geval. Deze Ethiopische vrouwen zongen met zoveel passie en energie dat ik ervan rechtop in mijn bankje ging zitten. Sterker nog, ik wilde deze momenten direct vastleggen met mijn fotocamera zodat ik het met andere kan delen. (Link naar het filmpje volgt asap!)

Volunteerism - give a little, help a lot

Fri, 28 Oct 11 17:37:33 +0200

Afgelopen maandag was het dan zover: de eerste officiële maand van Be More Ethiopië ging van start. Het weekend ervoor arriveerden vijf nieuwe, vrouwelijke vrijwilligers die samen met mij zouden gaan pionieren en werken aan een vrijwilligersprogramma met de twee projecten die een maand eerder succesvol door de pilot zijn gekomen: ‘Worancha’ en ‘Associationfor the Blind and Deaf (ABD)’.

De eerste week stond in het teken van kennismaking. Kennismaking met de projectleden. Kennismaking met de activiteiten van het project. Kennismaking met de doelgroep. Hoewel ik tijdens de pilot een aantal dagen Angela en Adrienne mocht vergezellen met de huisbezoeken op de compounds in Awassa, was dit mijn inauguratie als vrijwilliger bij ABD.

Onze introductie ging van start met een presentatie in de open lucht, voor het kantoor van het project. Drie stoelen stonden voor de vrijwilligers uitgestald. Haaks op de eersterangs zitplaatsen stonden drie stoelen, waarvan twee voorzien waren met de labels ‘manager’ en ‘V(ice)-Manager’. Onder het afdakje van het kantoor zat een jonge dame op een krukje op traditionele wijze koffie te bereiden. De aromatische geur van koffie in combinatie met de verlichtende geur van wierook was voor mij uitstekend begin van de dag.

De heren van het project – Tsehaynew (ofwel Sunshine voor ingewijden) en Estifanos – verwelkomde ons op hun kantoor, introduceerde het team van lokale vrijwilligers, de vertaler en gaven tevens een korte impressie van het project en de doelen die zij graag willen verwezenlijken. Ook de planning voor de komende vier weken werd onderling besproken. Jammer genoeg konden wij niet de activiteiten van ABD in Leku diezelfde dag nog bezoeken, zoals de heren dat in de eerste instantie hadden gepland. Maar daar zouden we de rest van de week nog voldoende tijd doorbrengen, zo bleek.

ABD staat namelijk op het punt om in Leku kinderen met een handicap – slechtziend, slechthorend of verstandelijk handicap – de kans te geven om onderwijs te volgen en zich verder te ontwikkelen. Kinderen met een handicap hebben niet de kans om speciaal onderwijs te volgen vanwege het feit dat de docenten daar niet voor zijn opgeleid of bijgeschoold én zij niet de faciliteiten ter beschikking krijgen van de (lokale) overheid om speciaal onderwijs te geven. Met als gevolg dat deze kinderen niet of moeilijk kunnen communiceren met hun directe omgeving – ouders, broers, zussen, vrienden. Zij kunnen hun gedachten en gevoelens moeilijk delen en worden daardoor niet begrepen door anderen. Speciaal onderwijs kan die barrière doorbreken door de kinderen wegwijs te maken in ‘hun’ (schrijf-) taal, braille en gebarentaal.

Woensdag hebben wij een bezoek gebracht aan de kinderen in Leku. Wia, Esther en ik werden ontvangen door een lokaal comité bestaande uit de projectcoördinatoren, een expert in braille en gebarentaal, de schooldirecteur en lokale vrijwilligers. Na afloop van de plichtplegingen van Tsehaynew naar het lokale comité op het kantoor van de schooldirecteur, gingen wij naar het lokaal waar de kinderen ons zaten op te wachten.Lopend over de grote grasgroene binnenplaats van de school naar het klaslokaalwaar de gehandicapte kinderen les krijgen, werd mij al snel duidelijk dat niet alleen de kinderen aanwezig waren maar ook hun ouders, voogden of verzorgers. Het klaslokaal was afgeladen.

Wij werden voor de klas geëscorteerd en aan ons lot over gelaten. Aangezien er geen les werd gegeven konden wij ook niets doen. De kinderen en ouders waren blijkbaar alleen uitgenodigd om kennis te maken met de vrijwilligers. Meer niet. Ik kon het echter niet laten om passief voor een klas met gehandicapte kinderen te staan. Nadat ik mij als laatste van het trio had geïntroduceerd aan de kinderen – indirect ook aan de ouders die in grote getalen buiten stonden in de deur opening en voor de ramen – en eenkort woordje had gehouden over mijn rol als vrijwilliger, heb ik daarom heel ijverig ieder kind een hand gegeven. Ruim 50 gehandicapte kinderen de hand schudden duurt even, maar het was de moeite waard. Een klein gebaar dat van grote betekenis is voor deze kinderen. Iemand die niet bang voor ze is. Iemand die ze niet kleineert en geen disrespect toont om hun handicap.

Leven met een handicap of verstandelijk beperking is al moeilijk genoeg, maar nog moeilijker voor een kind in Ethiopië. Als kind worden gepest, gediscrimineerd en gestigmatiseerd maakt het leven nog zwaarder dan een volwassene met een handicap. De sociale omgeving is in de bloeiperiodevan deze kinderen zo belangrijk voor hun ontwikkeling en zelfvertrouwen dat zij daarin maximaal moeten worden ondersteund, zowel op emotioneel als psychologisch vlak. In plaats van deze steun te bieden verafschuwd de gemeenschap gehandicapte kinderen; ze worden beschouwd als verschoppelingen. Waarom? Omdat de mensen in de gemeenschap niet beter weten. Zij worden niet of slecht voorgelicht over kinderen met een handicap; waarom de kinderen zijn wie zij zijn. Op het vlak van bewustzijn onder de gemeenschap kunnen wat mij betreft ook nog grote stappen voorwaarts worden gemaakt.

Op de dag dat wij de klas bezochten met gehandicapte kinderen vielen een blind meisje, Berthuka, in het bijzonder op vanwege haar zachte uitstraling. Vrijdag hebben we een bezoek gebracht aan haar. Berthuka heeft ook weer de gevoelige snaar bij mij weten te raken, net als de man met het prothesebeen. Een bacteriële infectie heeft haar leven op vroege leeftijd voorgoed veranderd. Als kind speelde Berthuka net als veel Afrikaanse kinderen met zand, waste zij haar handen niet na speeltijd en wreef zonder enig benul de kwaadaardige microben in haar ogen. De tijd verstreek en de bacterie sloeg onverbiddelijk toe; haar zicht nam drastisch af, met een leven in duisternis als gevolg. Dit gebeurde op een ongelofelijk jonge leeftijd, 4 jaar. Berthuka heeft nooit de eerste klas kunnen afronden en is sinds de intrede van haar blindheid niet meer naar school geweest. Onderwijs is voor haar niet alleen een droom, het is haar streven, haar ultieme doel – de mogelijkheid om te kunnen lezen, schrijven, rekenen enstuderen.

Waarom raakt in het bijzonder Berthuka’s leven mij? Zij is 15 jaar, dezelfde leeftijd als mijn nichtje Lindsey en neefje Quinten. Zij leven hun leven als een tiener, gaan naar de middelbare school, hebben een hekel aan huiswerk, chillen graag met vrienden en doen graag leuke dingen. Terwijl Berthuka nooit huiswerk heeft gemaakt, laat staan ooit huiswerk heeft gekregen. Ook kan zij geen leuke dingen doen met vriendinnen, waardoor zij zich geregeld alleen voelt. Om daar verandering in aan te brengen is speciaal onderwijs voor deze kinderen in een land als Ethiopië noodzakelijk, zodat zij toch zonder (sociale) achterstand kunnen deelnemen aan de samenleving.

Awassa – een boeiende stad met twee gezichten

Tue, 18 Oct 11 13:15:39 +0200

Awassa bruist van de handelaren en hosselaars op straat. Aan kleinschalige bedrijvigheid is absoluut geen gebrek. Wandelend van mijn verblijf bij Lake Awassa, over de Piazza met exotische palmbomen en grasgroene middenbermen, naar het monument in het centrum van Awassa, proberen tal van Ethiopiërs op straat aan geld te komen. Zo vallen de dames met volle bakken hete houtskolen en zakken met maiskolven direct op. Iedere ochtend staan ze langs de kant om de geroosterde maiskolven, die overigens heerlijk smaken, te verkopen aan passanten. Voor de schoenen aficionados staan om de 10 meter jonge mannen paraat met hun arsenaal aan borstels, smeerpoets, zeep en een emmer water om de nette stappers te voorzien van een zwart metallic lak en sportieve tekkies van voorbijgangers te laten glinsteren alsof ze net zijn uitgepakt. Rolstoelen worden door de Ethiopische kooplieden ook creatief ingezet. Hosselaars hebben rolstoelen effectief omgebouwd tot mobiele verkoopkramen, waar ze sigaretten, tissues, kauwgom, lolly’s, cake, koekjes, wc-rollen, boxershorts, sokken en andere goederen aan de man proberen te brengen.

De (jong-)volwassenen zijn niet de enigen die hun goederen en diensten proberen te verkopen. Zo zijn er jongens die altijd een ruime voorraad “Natural Colgate” (i.e. De Munnik, 2011) op zak – een soort van houten tandenborstel. Ook staan langs het trottoir (digitale) weegschalen die bemand worden door kinderen, die het gewicht van lokale voorbijgangers te wegen. Elke keer als ik langs loop heb ik de neiging om wat aan hun situatie te doen. Het enige wat ik voor mijn gevoel kan doen is vriendelijk lachen, ze begroeten met ‘Salam no’ en een high-five geven. Hoewel ze dat enorm waarderen, behouden ze toch hun positie achter de weegschaal. De kinderen geld geven is geen optie. Daarmee draag ik niet alleen bij aan een tijdelijke oplossing maar steun ik ook het behoud van de status quo. Terwijl ik een absolute voorstander ben voor verandering: educatie voor kinderen én kansen creëren voor hun ouders, zodat zij het levensonderhoud van hun gezin kunnen bekostigen.

Awassa treurt om de vele bedelaars en daklozen die een onmisbaar onderdeel zijn van het straatbeeld. Als je over straat loopt wordt je door tal van kinderen aangesproken met ‘you’ dat direct wordt opgevolgd met het woord ‘money’ of ‘1 Birr’. Sommige bedelaars lopen enkele tientallen meters met je mee om uiteindelijk toch een felbegeerde 1 Birr in ontvangst te nemen. Een smeekbede in het Amhaars is ook eerder regel dan uitzondering. Een enkele keer houden ze je arm of hand vast of, in een zeer bijzonder geval, geeft iemand je een kus op de arm.

Religie is de aanstichter van de overdaad aan bedelaars. Doordat religie sterk verweven is met de Ethiopische samenleving wordt er op grote schaal op straat gebedeld, zowel in Awassa als in de hoofdstad Addis Abeba. Vanuit de Ethiopisch orthodoxe kerk en de Islam worden gelovigen gestimuleerd om aalmoezen aan de armen te geven. Dit zorgt ervoor dat kinderen, gehandicapten, daklozen en moeders met baby’s/peuters hun heil zoeken op straat door te bedelen. Forengi’s (Westerlingen) worden daardoor vaak aangesproken door bedelaars voor een gift, vaker dan de lokale voorbijgangers. In het ergste geval wordt je aangedrongen om iets te geven, vaak door kinderen. Dat laatste heeft ervoor gezorgd dat ik vooral de bedelende kinderen negeer. Omdat ik het niet alleen vervelend maar ronduit irritant vind. Het idee achter Umthombo – een straatkinderenproject in Durban, Zuid-Afrika – is een mooi voorbeeld van hoe de problematiek rondom straatkinderen aangepakt kan worden in Awassa. Vanochtend heb ik een Ethiopiër ontmoet die bezig is met de voorbereidingen voor een soortgelijk initiatief. Ik hoop dat hij in de (nabije) toekomst de straatkinderen in Awassa een beter onderkomen en vooruitzicht kan bieden dan zij op dit moment hebben.

Hoewel ik bedelen verkeerd vind en er grote moeite mee heb dat er constant een beroep op mij wordt gedaan, kan ik wel steeds beter begrijpen waarom veel gehandicapten in Ethiopië dat zien als (laatste) optie om aan geld te komen. Gehandicapten zijn een bijzonder geval. Door hun fysieke beperking worden zij zwaar gestigmatiseerd en gediscrimineerd, net als HIV besmette personen. Het feit dat deze mensen in een buurt bij elkaar worden geplaatst door de (lokale) overheid toont al aan dat deelname aan de samenleving wordt bemoeilijkt. Samen met mijn medevrijwilligers heb ik bezoeken gebracht aan deze zogenoemde ‘compounds’ waar gehandicapten wonen, om meer te weten te komen over hun leefsituatie en hoe zij daarover denken. De verhalen van deze mensen hebben mij diep geraakt. Hoewel alle mensen die ik heb bezocht mij zullen bijblijven, zal ik één man in het bijzonder niet vergeten. Hij had zijn verhaal nog nooit gedaan aan buitenlanders en wilde graag zijn situatie met ons delen. De openheid en kwetsbaarheid die deze man toonde was voor mij ongekend. Door zijn fysieke beperking, HIV status en povere situatie was deze man zo aangedaan dat hij zich vaak zorgde maakte om het welzijn van zijn dochter. Hij was emotioneel aangeslagen en dat maakte een diepe indruk op mij.

Project AETSD - of voor mij project Triple D (Don’t dis disability) - maakt zich hard voor gehandicapten, in het bijzonder blinden en doven. Zij geven deze mensen een stem en willen zich richten op hun ‘ablitiy’ en niet ‘disability’. Want deze mensen willen heel graag werken, hun tijd zinvol besteden. Als ze daar maar de kansen voor krijgen. Ik ben ervan overtuigd dat project Triple D samen met de toekomstige vrijwilligers die kans kan gaan creëren.

Stel je voor...

Sun, 18 Sep 11 15:09:22 +0200

Dat je op dinsdagochtend na slechts vier uur te hebben geslapen op weg
bent van de drukke, stoffige Ethiopische stad Addis Ababa naar Awassa.
Met een slaperig hoofd kijk je uit het raam van de auto en zie je het
landschap veranderen van een drukke Afrikaanse metropool met veel verkeer en bedrijvigheid op straat in een groene heuvelachtige oase die rust en sereniteit uitstraalt. Het prachtige landschap krijgt een extra dimensie door de lokale bevolking die zich lopend of met het rurale openbaar vervoer (ezel + wagen) voort beweegt. Ook maakt het overstekend wild aan vee - ezels, koeien en geiten - en onze eerste kennismaking met het lokale eten - injera - maakten de trip naar de thuisstad Awassa een avontuurlijk beleving.

Dat je eerste dag op het project in Yirgalem begint met een ontmoeting
in het café, waar ik werd getrakteerd op mijn allereerste kopje
Ethiopische koffie waar de echte koffie connoisseurs van gaan watertanden. Onder het genot van een heerlijk kopje 'buna' maakte wij kennis met onze vertaler Mirteyesus en de geiten die maar huppelend door het café naar buiten liepen. De dosis cafeïne van het kleine maar stevige kopje koffie was precies wat ik nodig had om de presentatie de presentatie van Tenesa aandachtig te volgen. Tenesa is opgericht door mensen die HIV besmet die proberen via hun organisatie lotgenoten in Yirgalem waar mogelijk te steunen en bewustzijn te creëren voor (de gevolgen van) HIV. Om een beter beeld te krijgen van wat de organisatie concreet doet in Yirgalem, hebben Maria en ik twee dagen meegelopen met de lokale vrijwilligers van Tenesa.

Dat je op huisbezoek gaat bij een alleenstaande moeder die HIV heeft. Als gevolg van zware discriminatie en stigmatisering van HIV besmette personen heeft zij haar baan als kokin bij een restaurant verloren en wilt niemand haar meer aannemen. Haar man is tien jaar geleden overleden en zij verzorgt haar vier kinderen met het weinige dat ze tot haar beschikking. Hoewel haar oudste zoon werkt en zij houtskool verkoopt, heeft zij te weinig geld om haar gezin eten te geven. Tel daarbij op dat zij zwaar verwond is aan haar been door een ongeluk op het werk, ze met haar gezin leeft in een lemen hut van 18 m2, uitsluitend toegang hebben tot onhygiënische publieke sanitaire voorzieningen, en een jongen van vijf jaar oud heeft dat ziek is maar geen geld heeft om hem naar de dokter te brengen, omdat de gehele behandeling inclusief medicijnen omgerekend 4 euro is. Doordat de vrouw ook geen emotionele steun krijgt van familie, is elke dag voor haar een overlevingsstrijd. En dat is aan haar te zien: zij straalt verdriet, wanhoop en verslagenheid uit. Haar jongste kind voelt dat en straalt ook verdriet uit. Een lach doet de jongen echter opleven en geeft mij hoop dat met de hulp van Tenesa dit gezin betere tijden tegemoet zal gaan.

Dat je op bezoek gaat bij een 12 jaar oud meisje bent dat niet alleen
lichamelijk gehandicapt is aan linker arm en been maar ook nog eens HIV besmet is. Ondanks haar jonge leeftijd wordt zij zwaar gediscrimineerd door leeftijdsgenoten en anderen omdat ze HIV besmet bent. Ook buitenspelen is niet mogelijk vanwege haar lichamelijke beperkingen. Beide ouders zijn overleden en het enige familielid dat zij heeft en voor haar zorgt oma, die ook HIV besmet is. Ook voor dit gezin is het een nijpende situatie. Oma en kleindochter zijn allebei aan de ART - antiretrovirale therapie, waarbij ze iedere dag op een vast tijdstip zware medicijnen tegen het virus moeten slikken. Het meisje kan er niets aan doen dat zij het HIV virus van haar moeder heeft gekregen. Wel kunnen andere (toekomstige) moeders voorkomen dat hun kinderen HIV besmet raken door medicijnen tijdens de zwangerschap te slikken en hun kinderen geen borstvoeding te geven, als zij zich daar bewust van zijn. Jammer genoeg komt de kennis over HIV preventie bij (prenatale) kinderen voor het levenslustige meisje dat ik heb ontmoet te laat.

Dat je na twee dagen te hebben meegelopen met Tenesa en vijf gezinnen hebt bezocht die getroffen zijn door HIV, nog geen beter beeld hebt van wat Tenesa concreet doet voor HIV besmette mensen en het creëren van bewustzijn. Hoewel de lokale vrijwilligers van Tenesa claimen dat via verschillende activiteiten te doen, is het ons onduidelijk of deze activiteiten worden uitgevoerd en hoe vrijwilligers daaraan kunnen bijdragen. Bovendien ontbreekt er een charismatisch en visionair leider die niet alleen een doel voor ogen heeft maar ook welwillend is tegenover een partnership. Marije, Maria en ik stonden voor een moeilijk besluit, maar hebben toch na goed overleg de knoop doorgehakt en besloten de pilot met Tenesa voorlopig te beëindigen. Marije, regiocoördinator voor Ethiopie, heeft ze de tijd gegeven om een plan te maken. Volgende week hebben we weer een gesprek met Mirteyesus en de general manager om het plan te bespreken. Ik zie eerlijk gezegd potentie, maar een stevige basis voor een (duurzame) samenwerking met Be More ontbreekt tot dusver, en dat laatste is doorslaggevend. In de tussentijd zullen Maria en ik andere projecten bezoeken in Awassa die op de shortlist staan. Deze projecten richten zich net als Tenesa op slachtoffers van HIV, bewustwording van de gevolgen van HIV en vermindering van discriminatie en stigmatisering.

Hoewel de pilot met Tenesa in een vroeg stadium is beëindigd, zijn de andere projecten veelbelovend. De andere vrijwilligers zien na drie dagen op het project voldoende potentie voor een duurzame samenwerking. Dat belooft veel goeds voor de komende paar weken.

Foto's CHAYOF (Chinmwali Aids Youth and Orphan care Foundation)

Thu, 02 Sep 10 16:10:03 +0200

Beste lezers,

Allereerst wil ik mijn welgemeende excuses aanbieden voor het slechte onderhoud aan mijn weblog gedurende de tijd die ik in Malawi heb doorgebracht. In de afgelopen vier weken is er een hoop gebeurd waardoor ik niet de mogelijkheid heb gekregen om jullie op de hoogte te houden van mijn ervaringen en de ontwikkelingen op het project.

Om een lang verhaal kort te houden, hebben Inge en ik in overleg met de regiocoordinator in Malawi Stijn besloten om de pilot met het eerste project Village 2 Village niet voort te zetten. Wij zijn vervolgens van het rurale Domasi verhuist naar het stedelijke Zomba om ons werk elders voort te zetten. Chayof was na het bezoek van Stijn en Jeroen in Malawi al een kandidaat voor het pilot traject en werd door het voorval bij V2V nu realiteit. Inge en ik hebben in de afgelopen twee weken geprobeerd ons een beeld te vormen van de intenties van de organisatie en de dagelijkse activiteiten die zij uitvoeren. Dit was overigens een lastige opgave door de beperkte tijd die wij nog hadden. Desondanks waren Inge en ik na de twee weken positief gestemd over een samenwerking met Chayof. In oktober vertrekken er twee vrijwilligers naar Chinamwali om daar het werk voort te zetten. Om een beeld te vormen van het project, staat hieronder een selectie van mijn foto's. Foto's van de andere projecten YODEP en Mawa Otisamala zijn binnenkort te vinden op de weblogs van de andere pilotvrijwilligers.

Groetjes,

Melvin

A sidestep

Tue, 28 Jul 09 17:09:00 +0200

Neem het mij niet kwalijk. Ik besteed minder tijd aan mijn weblog dan vorig jaar in Zuid-Afrika. Maar dat betekent niet dat ik minder beleef in dit land.

In de tweede week werd ik door een vrijwilliger van het Rakai project (www.annepotijk.be-more.nl) gevraagd of ik mee wilde voor een outreach. Rakai is een community based health project waarbij vrijwilligers ondersteuning kunnen verlenen in een ziekenhuis in Kyotera. Daarnaast gaan zij ook naar de mensen toe voor voorlichting en HIV testing en counselling. Aangezien het een totaal ander project is dan in Lwengo en wij het project op de vrijwilligersdag niet zouden bezoeken, was ik zeer geinteresseerd in hun werkzaamheden. Met toestemming van de projectleider in Lwengo ben ik voor vier dagen meegeweest op een outreach. En ik kan jullie vertellen dat het een geweldige ervaring is.

Dinsdag vertrokken wij met twee motorfietsen en een bodaboda naar onze bestemming. Na een trip van circa tweeenhalf uur waren wij beland in Kasensero, een klein vissersdorp aan het victoriameer. Wij werden door alle mensen aangestaard omdat Mzungu's in hun dorp waren. O ja, en waar ik in Zuid-Afrika nog tot de 'coloureds' behoorde, ben ik hier in Uganda gewoon een mzungu. Eenmaal in Kasensero aangekomen hebben wij eerst geduldig gewacht op de persoon die onze bagage vervoerde. De kopppeling van zijn bodaboda was namelijk onderweg afgebroken. Toen hij eenmaal was aangekomen hebben wij met zijn alle geluncht in het dorp. Menu: matooke en bruine bonen. En ik moet eerlijk zeggen dat de matooke voor het eerst heerlijk smeuig was. Na de lunch hebben wij onze spullen gedropt bij het hostel en heb ik Anne leren motorrijden. In twee uur tijd had ze het onder de knie en reed ze door het dorp. Geweldig!

De volgende dag zijn wij vroeg vetrokken zodat wij met de boot naar een eiland in het victoriameer aan de grens van Tanzania konden vertrekken. Bij aankomst was de boot nog niet gearriveerd en kondem Anne en ik een potje crossen op twee motorfietsen op een zandweg. Dat was echt super! Toen de boot eindelijk was gearriveerd vertrokken wij naar het eiland waar circa 300 mensen leven. Wij hebben daar HIV testing en counselling gedaan. De locatie was een vervallen gebouw op het eiland. Na alle voorbereidingen heb ik van Anne geleerd hoe ik bloed moet prikken. Ik heb het geprobeerd, maar het is helaas maar 1 keer goed gegaan. Daarom heb ik dat deel dan ook maar aan haar overgelaten. Ik deed de HIV testen en de registratie van de resultaten. Op die dag zijn circa 50 mensen langsgekomen voor een test, waar ongeveer 10-12 mensen HIV positief waren. Elke keer als een positief resultaat bekend was, gaf het mij een naar gevoel. Vooral bij personen jonger dan 30 jaar. De volgende dag hebben wij de HIV testing en counselling weer gedaan. De opkomst was helaas lager vanwege het feit dat de mensen niet waren ingelicht. Maar deze dagen waren voor mij leerzaam en hierdoor heb ik de HIV problematiek in Uganda op een andere manier kunnen beleven.

Op vrijdag heb ik nog een halve dag ondersteuning mogen verlenen in het ziekenhuis van Kyotera, de thuishaven van het Rakai project. Omdat ik geen achtergrond heb in de gezonheidzorg wilde ik voornamelijk leren welke werkzaamheden in het laboratorium plaatsvinden. Dat was geen enkel probleem. Remy (23) is sinds een jaar werkzaam in het ziekenhuis van Kyotera en kon mij wegwijs maken in het lab. Anne heeft mij geleerd hoe ik bloed moet prikken voor onderzoek en hoe ik preparaten maak. Remy heeft mij vervolgens geleerd hoe ik malariaparasieten in het bloed kan ontdekken. Van de eerstvolgende patient heb ik bloed mogen onderzoeken op malaria. De parasieten waren niet aanwezig. Deze persoon had een virale infectie, dat ook via een eigenschap in de bloedstructuur geconstateerd kon worden. De dag in het lab was voor mij een geweldige afsluiting van mijn kennismaking met het Rakai project.

Deze week heb ik Engelse les gegeven op de outreach center van Calvary primary school. Mijn didactische vaardigheden zijn niet super, maar ik heb mijn best gedaan de kinderen wat bij te brengen. Dat ging overigens wel lastig. Omdat een vertaling nodig was van de lerares. Aan het eind van de middag hadden wij P1 en P2, dat is te vergelijken met groep 3 in Nederland. Alleen zijn de klassen hier drie keer groter. Dus moesten wij circa 90 kinderen bezighouden met een Engelse opdracht. That was a huge challenge.

Vandaag was de vrijwilligersdag. Vanochtend zijn de vrijwilligers van de andere projecten bij ons een kijkje komen nemen op het project. Na een korte introductie van Anthony, Vincent en Jjingo zijn wij met alle vrijwilligers naar de dichtsbijzijnde bron gelopen om water te halen. Dat was om de ervaring te delen die de kinderen dagelijks beleven. Zij moeten twee keer per dag ruim een half uur lopen om een paar liter water te halen. En wij hadden het nog redelijk licht want de jerry cans waren niet tot volledig gevuld. Na ons project zijn wij naar een project van een canadees stel gegaan wat overigens het super was.

Sorry ik moet nu kappen wat er is geen elektriciteit meer.

Ciao!

Speechless

Sat, 11 Jul 09 12:47:38 +0200

Or should I say breathless.

Na ruim een week in Uganda te hebben verbleven kan ik gerust zeggen: feels good to be here. Na een reis van ruim drie uur, een tussenstop bij de evenaar en een borro passi zoals ze die in Suriname kennen, kwam ik zondagavond aan bij het project. Wij werden warm verwelkomd door de leden van het bestuur van de organisatie.

Na een korte introductie konden wij direct aanschuiven bij de avondmaaltijd. En zoals het woord ook aangeeft is het echt een maaltijd die uin de avond wordt genuttigd, namelijk rond 21.00u. Een van de familieleden van Jjingo, bestuurslid van Lwengo, was die avond overleden aan HIV. Voor mij was dit een emotioneel moment; ik moest weer terugdenken aan het verlies van mijn moeder twee jaar geleden. De volgende ochtend hebben wij eerst een wandeling gemaakt door de buurt en bezoek gebracht aan de familie van Jjingo. In Uganda is kort rouwperiode gebruikelijk. De avond van het overlijden sliepen alle familieleden in de nabije omgeving van het huis in de buitenlucht. De dag daarna werd het lichaam begraven. Samen met de voorzitter van de organisatie hebben wij een bezoek gebracht aan de rouwende familie, om medeleven te betuigen. Nadien zijn wij met drie heren van de organisatie (Anthony, Vincent, Augustine) een bijeenkomst bijgewoond in een dorpje. Met de bodaboda (bromfiets) zijn wij naar het dorpje gereden. Echt geweldig! En ik kan er geen genoeg van krijgen. Het onderwerp van de bijeenkomst was de educatie van kinderen. Helaas kon ik het verloop van deze meeting half volgen aangezien ik de vertaling half of niet meekreeg. Na afloop van de meeting kregen wij een van de bewoners een maaltijd met matooke (puree van groene bananen) en rundvlees. Na terugkomst kregen wij wederom een maaltijd voorgeschoteld met vrijwel dezelfde keuzes. Dat was ongebruikelijk: twee keer een avondmaaltijd in een uur.

Over het eten kan ik jullie melden dat wij hier niets te kort schieten. Elke dag staan er borden vol met gezond eten voor ons op tafel. Avocado, ananas, aardappel, aubergine, sperziebonen, kool, pindasaus, matooke, rijst, vis/vlees...echt te veel. Wij hebben aan de projectleiders inmiddels ook aangekaart dat de hoeveelheid voedsel buitenproportioneel is. Gelukkig worden de restjes aan de kinderen uit de buurt gegeven.

Nog even iets belangrijks: schoon water is een luxe! Ik kan helaas geen foto's plaatsen van de waterbronnen, maar het is schokkend. Kinderen moeten elke dag kilometers lopen om water te halen uit bronnen die zwaar zijn vervuild. Ik heb er geen woorden voor. Tijdens de huisbezoeken is ook het watergebruik aan de orde geweest en is frequent gevraagd of het water voorafgaand aan consumptie wordt gekookt. Het gros van de families doet dat, maar er zijn ook huishoudens waar dat niet wordt gedaan. Dat wij schoon en veilig drinkwater uit kraan hebben mogen wij heel blij mee zijn.

Dat was het voor nu. Ik heb jullie genoeg te vertellen maar ga het hier helaas bij laten.

Ciao!

Another path to be taken

Thu, 04 Jun 09 15:23:55 +0200

Voor degenen die nog niet wisten: 2 juli stap ik op het vliegtuig om vier weken aan de slag te gaan bij het Lwengo project.

Aangezien mijn studie het voorlopig nog niet toelaat om mij gedegen voor te bereiden, moet ik dat nog even uitstellen. Dat betekent ook dat een uitgebreid bericht op mijn blog nog even op zich laat wachten.

But a new chapter is soon to be written.

A reminder...

Mon, 01 Dec 08 21:11:00 +0100

Ondanks dat ik niet fysiek aanwezig ben bij de projecten in Helenvale, Port Elizabeth, is het gevoel van mentale aanwezigheid zeker daar. Na het lezen van diverse weblog berichten van vrijwilligers die op het moment de lokale bevolking in Port Elizabeth een hand toereiken, had ik de ingeving voor een korte tekst:

Impressive! Those are the things that makes the world turn. The things men should be contemplating. Life is fragile, especially for the little ones. Our heart and instincts leads to interception, our rational thinking otherwise. We can't make the world a better place in one day, but we can in one way. Hand in hand, side by side we're steadily making progress.

As the new president of the United States of America, Barack Obama, stated in his campaign: change is the breakthrough mankind needs. Without any doubts a change of mindset.

Melvin

Counting Down

Mon, 26 May 08 16:05:58 +0200

Wat kan ik zeggen. Het is mijn laatste week, mijn laatste dagen, laatste uren in Port Elizabeth. Mijn officiële termijn is ten einde, maar ik ben nog steeds druk bezig met het filmproject op Gelvandale High en voorzie het Back 2 School project nog steeds in hun voedselvoorzieningen. Echter is mijn dienst nog niet ten einde. Het donatiegeld dat ik heb ingezameld ga ik deze week nuttige besteden. Hoe? Dat weet ik nog niet. In samenspraak met Franklin (Back 2 School) en Avril (Secondary School) zal ik een besluit nemen. Het is lastig, € 600 is veel geld in Zuid-Afrika, circa 7000 Rand. Het Secondary School project krijgt een nieuwe twist. Daardoor is het voor mij nog moeilijker te bepalen waaraan ik het geld ga besteden. Maar ik kan jullie verzekeren dat het geld nuttig wordt besteedt.

Ooops forgot
Afgelopen week heb ik een kort bericht geplaatst over de ontwikkelingen bij de projecten. Momenteel gaat het met het Back 2 School project voorspoedig. Franklin wilt 6 kinderen voor toetsen naar Bayview Primary School toesturen. De motivatie van de kinderen was zonder meer teleurstellend. Ze wilde niet naar Bayview Primary School wegens verschillende redenen. De reactie van Franklin daarop was uitermate confronterend. Hij gaf hen een preek van een half uur waarin uitgebreid de keuzes in leven aan bod kwamen. Voor de kinderen in een township als Helenvale is het moeilijk, en hetgeen wat ze nodig hebben is een stimulans. De kinderen ontvangen die stimulans thuis niet. De ouders zijn niet of nauwelijks geïnteresseerd in de educatie ontwikkeling van hun kind. Terwijl Franklin deze kinderen thuis bezoekt en zich inzet om deze kinderen weer een toekomst te geven.

Verder zijn we met het Secondary School programma druk bezig om de kinderen die zich hebben aangemeld voor het filmproject te ondersteunen met hun script. Een leerlinge op Gelvandale High naar mijn mening een sterk verhaal geschreven, wat uitgewerkt kan worden tot een krachtige, emotionele shortfilm. Morgen ga ik samen met de leerlinge het verhaal uitschrijven tot een volwaardig script. En waar mogelijk ga ik samen met een Community Star haar helpen een presentatie van 60 seconden voor te bereiden. Het script moet gepresenteerd worden op één van de provinciale presentatiesessies. Ik hoop dat haar verhaal wordt geselecteerd en verfilmd. Tot die tijd zal er hard gewerkt moeten worden.

Wat ik ben vergeten is dat ik vorig weekend het erg druk heb gehad, op de zondag. Samen met Marjolein hebben we een dag uitgetrokken om te gaan Skydiven. Jaaa...je leest het goed skydiven. Echter was het een roteind rijden dus stelde ik één voorwaarde: quadbiken in de ochtend. Toen wij aankwamen in Tsitsikamma was er helaas niet direct plaats om te gaan quadbiken, dus zijn we eerst gaan ziplinen en zijn vervolgens direct doorgegaan met quadbiken. Wat een lol hebben we gehad met het quadbiken. Het was echt geweldig en ben echt goed vies geworden. Nadien zijn we als een speer doorgereden naar Plettenberg Bay waar we zouden gaan skydiven om 15.00u. Eenmaal aangekomen moesten wij nog 2 uur wachten voordat wij konden springen. Het resultaat? Ik laat het je wel zien, op dvd.

What a weekend!
Afgelopen weekend was fantastisch. Vrijdag hebben we het afscheidsdiner gehad van Marjolein wat geweldig was. Helaas kon ik niet veel eten, omdat ik in de middag samen met Avril een Roti en een Bunny Chow (de boosdoener) had gegeten. Na het etentje zijn we samen met Coen (Liebenhaus) en Jeroen/Manon/Josje (Ithemba) uitgeweest. Het was een geweldige avond/nacht. Zaterdag ben ik vroeg opgestaan om mijn ingredientenlijst samen te stellen en te overhandigen aan de buurvrouw. Verder heb ik gerelaxt en wederom met de vrijwilligers van Liebenhaus en Ithemba een filmpje (Made of Honour) gekeken in Ster Kinekor Cinema. De zondag was hectisch...schoonmaken, naar de markt, dvd afleveren en koken. Jazeker! Ik had de buurvrouw beloofd dat ik voor haar een lunch of avondeten zou gaan bereiden. Het aantal genodigden begon met 6, enkele dagen later werden het er 15, en ik denk dat gisteren circa 18 mensen aanwezig waren. Samen met de buurvrouw en haar dochters hebben ik de maaltijd voorbereid. Het was niet alleen gezellig maar ook leuk om samen met hen een maaltijd te bereiden.

Almost time to say goodbye.

Tue, 20 May 08 16:53:23 +0200

Het einde nadert. 24 mei is officieel mijn laatste dag op Molly Blackburn. Hoe ik de week daar ga afsluiten blijft nog een raadsel. Aangezien ik volgende week vertrek uit PE, zal ik volgende week woensdag/donderdag mijn afscheidsfeest geven. Dat klinkt vreemd: afscheids – feest; vieren dat ik weg ga terwijl ik helemaal niet weg wil gaan. Ach fijn, dat is pas over een week. Voor nu, een update over de projectontwikkelingen in Port Elizabeth.

Back 2...Primary school (Bayview, Helenvale)
Om maar direct met de deur in huis te vallen. In het Back 2 school project hebben 5 kinderen (Damian, Nathan, Jocelyn, Duayne en Shakiera) kunnen doorstromen naar de basisschool. Ik ben blij dat we met dit project met succes 5 kinderen hebben kunnen begeleiden op hun weg terug naar school. Met het vertrek van 5 kinderen is er ruimte vrijgekomen voor nieuwe ‘school drop-outs’. Afgelopen week heeft Franklin 7 nieuwe kinderen verzameld die momenteel actief deelnemen in het Back 2 school programma(Anneline, Gwendolyne, Marika, Gerome, Relton, Christopher en Ronald. Ik vind het geweldig dat we nieuwe kinderen in het programma hebben. Omdat we ons best doen om ook deze kinderen weer terug op school te krijgen.

Voorlopig ga ik even verder met goed nieuws voor Back 2 School. Om de inventarisatielijst van B2S verder aan te vullen heb ik samen met Franklin en Marvin afgelopen vrijdag een koelkast en een tv gekocht. Omdat er in het lokaal nog geen elektriciteit beschikbaar is, staat de apparatuur in het R4L huis. We hopen in de loop van deze week aansluiting te hebben op het Zuid-Afrikaanse lichtnet. Het B2S project is succesvol en heeft potentie om uit te groeien naar meerdere locaties. Afgelopen week is een nieuwe(potentiële) locatie aan de lijst toegevoegd. Bayview Primary School heeft een tweetal lokalen, kantoor en keuken beschikbaar om het B2S project te huisvesten. Een unieke kans! R4L is momenteel de mogelijkheden aan het verkennen om het project uit te breiden naar die specifieke locatie.

Back 2 basics

Afgelopen week hebben Avril en ik initiatieven en kansen proberen te nemen waar mogelijk was op Molly Blackburn. Als ik al eerder vermelde op de blog verloopt het project (de huiswerkklassen) daar niet bepaald lekker. Vorige week was geen uitzondering. Te weinig community stars, leerlingen zonder huiswerk (en je kan het niet controleren), rector die de sleutels wil hebben van de bibliotheek. In principe allen uitdagingen, maar voor mijn gevoel zijn het geen uitdagingen meer maar obstakels.

Ach fijn...de 'proposal'voor de creatieve projecten, de Schoolmagazine en het filmproject, heb ik vorige week afgerond. Afgelopen maandag hebben de community stars het plan gepresenteerd aan de rector. De rector was op enkele kritische punten na tevreden. Vervolgstappen voor de schoolmagazine worden deze (woensdag) vastgelegd. In een later stadium zal het filmproject worden uitgevoerd. Wellicht dat Molly Blackburn zelfs mee kan doen aan een filmcompetitie.

Op de overige middelbare scholen loopt het R4L project ook niet echt lekker. De leerlingen van Gelvandale High komen niet eens in mondjesmaat meer naar de extra wiskundelessen, wat buitengewoon onvoorstelbaar is. De leerlingen hebben zelf aangegeven dat ze behoefte hadden aan extra wiskunde lessen en nu krijgen ze de mogelijkheid maar gaan ze niet. Wat kan je dan nog meer voor ze doen? Dwingen is geen optie. Wat betreft Limekhaya kan ik weinig goed nieuws mededelen. De leerlingen van 11th grade die van Marjolein wiskundelessen krijgen, worden min of meer gedwongen door de wiskundeleraar de extra lessen te volgen. Huiswerkklassen worden verplaatst en het stoelproject kreeg een aparte wending.

Deze week rond ik mijn werkzaamheden bij Molly Blackburn af. Vanaf volgende week zal ik deels werkzaam zijn bij Back 2 School en deels bij Gelvandale High. Ik ben nog niet klaar hier, dus een nieuwe update kunnen jullie zeker nog verwachten.

Geduld is een schone zaak

Sat, 10 May 08 11:50:31 +0200

Het is mijn laatste maand in PE. Wat zeg ik, officieel heb ik nog maar 2 weken te gaan. Het is erg vreemd dat ik nu pas het gevoel heb dat de tijd vliegt. Maar zolang het nog geen 30 mei, zal ik maximaal gebruik maken van mijn tijd in Zuid-Afrika.

The past
Afgelopen week (28/4 - 2-5) was een non-productieve week wegens drie nationale vrije dagen. Wat dus betekende dat wij slechts twee dagen aan het project konden besteden. Naar verwachting was de aanwezigheid van leerlingen bij zowel het Back 2 school project als het Secondary Schools project uitzonderlijke laag.
De vrije dagen hebben wij(vrijwilligers) naar mijn persoonlijke mening afhankelijk van de situaties goed besteed. De eerste dag (maandag) hebben wij allen uitgeslapen en hebben een bezoek aan het internet gebracht voor contact met het thuisfront. Nadien hebben wij boodschappen gedaan in de Greenacres shoppingcentre. En in de avond: relaxen! Naast de maandag waren wij ook de donderdag en de vrijdag vrij; in principe een lang weekend. Echter hadden wij woensdagavond ter gelegenheid van Koninginnedag een braai bij Martijn wat een enorm festijn was. Donderdagochtend heb ik samen met Franklin, Bridgett en Marjolein een bezoek gebracht aan het ziekenhuis. De jongste zoon(Shevann) van Franklin en Bridgett voelde zich niet al te best en hebben we daarom direct ter inspectie naar het ziekenhuis gebracht. Na lang wachten in twee vreselijke, publieke ziekenhuizen bleek dat Shevann gelukkig niks mankeerde. Vrijdag hebben we een excursie gehad met de kinderen van het Back 2 School project. Samen met Franklin, Bridgett en Jacco hebben wij de kinderen meegenomen naar Bayworld. Bayworld kan het best vergeleken worden met het Dolfinarium, alleen dan op kleinere schaal. Als aanvulling hebben we ook een museum en een slangentuin bezocht die naast Bayworld zijn gevestigd. En als klap op de vuurpijl hebben wij een geluncht aan zee. De meeste hebben daarbij ook gezwommen in zee. Voor mij was het een geweldige dag, omdat de kinderen zichtbaar genoten van elke minuut.

The present
Deze week heb ik mijn focus verlegd naar het Secondary School project. Op Molly Blackburn draait het project naar mijn mening en gezien de opkomstpercentages niet naar behoren. En dat is een merkwaardige constatering als je in gedachte neemt dat het R4L Secondary School project op Molly Blackburn is geïntroduceerd. In principe zou de school de voorbeeld moeten zijn voor Limekhaya en Gelvandale High. Kijkend naar de mogelijkheden en de creativeit in de school is dat absoluut het geval. Molly Blackburn is zonder twijfel een high school met potentie.
Ach fijn, op het moment zijn we druk bezig om het after-school wiskunde programma, dat op Gelvandale High en Limekhaya in een andere format succesvol blijkt, te ontwikkelen in samenwerking met de docenten en community stars. Ondanks het regelen van het programma ongelofelijk langzaam gaat, begint het nu zijn vruchten af te werpen. Als wij in staat zijn het huidige tempo voort te zetten, kunnen we volgende week daadwerkelijk beginnen met het after-school wiskunde programma. Ik hoop dat het programma leerlingen zullen aanspreken, want de aanwezigheidpercentages zijn in verhouding dramatisch laag. Slechts twee/drie van de acht klassen zijn toegewijd aan de huiswerkklassen. Behoeft geen nadere uitleg.
Daarnaast hebben de besprekingen mij deze week zoveel tijd gekost dat ik geen tijd heb om in de ochtenden mijn assistentie te verlenen bij het Back 2 School project, wat ik erg jammer vind. Ondanks de situatie het niet toelaat, wil ik nog steeds maar al te graag mijn steun verlenen aan beiden projecten. Ik heb daarom nu gemengde gevoelens; heb het gevoel dat ik in een dal ben beland. Ik raak gefrustreerd van het feit dat ik in de middag langskom om weinig te bespreken, om een voorstel(film project en schoolmagazine) te bespreken wat nog niet af is (inmiddels de vierde week)en de aanwezigheidspercentages die naar mijn gevoel dramatisch laag zijn. Waar ik naar streef is een verandering in deze situatie. Commitment van zowel leerlingen als community stars, een voorstel met een gedetailleerd plan van het film project en de schoolmagazine, verandering in attitude en professionalisering. Wellicht wil ik teveel veranderen, maar het zijn punten waarin significante verbeteringen kunnen worden gerealiseerd. Ondanks de situatie zal ik mijn werk voortzetten en waar benodigd mijn input te leveren.
In samenwerking met Avril hebben we deze week veel bereikt op Molly Blackburn, waar ik erg content mee ben. Volgende week maken we gigantische stappen voorwaarts wat betreft de extra wiskunde assistentie, het voorstel dat besproken wordt met een gerelateerd school comité, schriften voor het noteren van het huiswerk zijn gekocht, concrete besprekingen voor de bibliotheek worden volgende week gehouden, etc. Ik ben blij met de ommeslag die gewoonweg noodzakelijk is voor het R4L programma op Molly Blackburn.

Switch! Deze week hebben wij ook wederom aanwezig mogen zijn bij twee verjaardagen: Megan (17) en Shevann (5). Maandag werd Shevann 5 jaar en dat hebben wij gevierd met behoorlijk wat tamtam. Samen met Marjolein en Marvin heb ik voor Shevann een tekenboek, vetkrijt en een spelletjesboek gekocht. O ja, en niet te vergeten Shevann’s ‘Delicious’. Chocola is zijn favoriet dus hebben we hem ook dat cadeau gegeven. Zoals altijd is Shevann een druk kereltje, die avond was het echter een uitzondering. Hij was nog drukker dan normaal. Logisch, een verjaardag met cadeaus en taart is gewoon het ultieme. Dinsdag was Megan jarig. Zij heeft de gelukkige leeftijd van 17 bereikt. Net als voor Shevann hebben we voor Megan gezongen en haar een set oorbellen en een ketting gegeven. De glimlach op haar gezicht was gewoonweg ‘priceless’. Na het gezang en de cadeaus hebben Franklin en Bridgett nog een kort woord gehouden wat een emotionele reactie teweegbracht. Ongelofelijk prachtig! Megan is direct familie van Franklin(oom) en Bridgett(tante), maar zij beschouwen haar als hun dochter. En het is gewoon geweldig als zij ontvangen wordt.

Quick update: vrijdag 9/5 heb ik het ontzettend druk gehad. In de ochtend naar B2S, van daaruit Avril ophalen bij Cleary Park, vervolgens naar Molly Blackburn om een vervolg instructie wiskunde geletterdheid te geven aan de community stars, in de middag terug naar B2S om samen met Franklin en Marvin enkele spullen bij de Makro te kopen(voetballen, korfballen, cricketset, rugbybal, basketbal, extra tandpasta en nog wat kleinigheden) vervolgens naar een 2ehands meubelzaak voor een geweldige kast voor in het B2S klaslokaal (Saskia gekocht met jouw donatiegeld; de deur wordt nog gemaakt) en tot slot een bezoek aan de psycholoog om de consult van één van de kinderen te betalen. Dat was mij wel een (geslaagde) dag. Zowel Marvin, Franklin als ik waren aan het eind van de dag helemaal op. Eenmaal bij Franklin thuis aangekomen hebben we even gerust en zijn daarna doorgegaan om KFC voor ons allen te halen. Dat hadden we gewoon verdiend! Samen met Bridgett, Schedeen, Megan, Franklin, Marvin, Marjolein heb ik lekker gegeten en een filmpje gekeken. Een geweldige afsluiting van een hectische dag. I enjoyed!

The future
I don’t know what the future is going to bring me. I only hope that next week is going to be more productive, that I can achieve the improvements. Because I know the people whom I work are capable of realize changes. The only element I want from them is dedication. Listen/look, learn, apply, reflect. That’s all!

Something Oddly!

Mon, 28 Apr 08 13:16:42 +0200

It’s time for my weekly update! Het is te lang geleden (2 á 3 weken) dat ik voor het laatst een bericht heb geplaatst op mijn weblog. Het is dus hoogst tijd nieuwe belevenissen en ervaringen. Let’s start!

De dagen van het vakantieprogramma zijn verstreken. Twee weken geleden hebben wij met het R4L Secondary School team een meeting gehad over de indeling van de vrijwilligers. Voor de verandering ben ik overgeplaatst naar een Molly Blackburn. Ik ben persoonlijk erg tevreden dat ik nu de mogelijkheid krijg om samen met de community stars van Molly Blackburn samen te werken en plannen (concreet) uit te voeren. Voordat ik vertrek uit PE, wil ik graag alle projecten en locaties waar R4L actief niet alleen hebben ervaren maar ook een bijdrage aan hebben geleverd. De overstap van Limekhaya naar Molly Blackburn voldoet aan mijn verwachtingen. Naast Molly Blackburn wil ik ook graag een gedeelte van mijn tijd doorbrengen op Gelvandale High, ook een secondary school waar R4L actief is, en het Back 2 School programma dat geleid wordt door Franklin.

Reminisince
De vakantie is ten einde. Dat geldt dus ook voor het R4L vakantieprogramma. Voor mij een mooie gelegenheid om terug te blikken op drie weken entertainment in Helenvale. Voor mij was het vakantieprogramma een rijkelijke ervaring. Ondanks het feit dat de doelgroep van het vakantieprogramma compleet het tegenovergestelde van het Secondary School was, heb ik ontzettend genoten van de tijd die ik heb mogen doorbrengen met de kinderen in Helenvale.

De eerste dag van het vakantieprogramma stond in het teken van vergaderen: Hoe gaan we het vakantieprogramma invullen? Het eindresultaat van de meeting: het vakantieprogramma was slechts voor de eerste week op hoofdlijnen vastgelegd. Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat het vergaderen in Zuid-Afrika langer duurt dan in Nederland. Althans als je tot een collectief besluit wilt komen, wat in mijn visie het doel is. Direct na de eerste meeting had ik een bewustwording gecreëerd voor deze wijze van vergaderen. Wat ik daarmee bedoel? Ik heb het geaccepteerd en in mijn systeem opgenomen als een gewoonte.

Voor de tweede week hadden wij het programma op enkele punten gewijzigd zoals nieuwe spelletjes, schilderen (op doek en papier), aerobics en een HIV/AIDS talk. In de laatste week hebben wij gepoogd het programma op een alternatieve wijze uit te voeren. In plaats van de kinderen te verzamelen en activiteiten te doen in en rond Helenvale Primary School, wilden wij het R4L holiday programm naar de buurten brengen. Op de dinsdag waren wij in Barcelona om de kinderen te schminken en spelletjes te spelen. Ondanks dat wij van 10 – 12 uur continue kinderen hebben geschminkt, hebben wij helaas een groot aantal kinderen moeten teleurstellen. Op woensdag hebben wij mini-lessen aerobics en bodyattack gegeven en een danscompetitie gehouden. Je wilt het niet geloven, maar vrijwel de hele buurt (een paar honderd toeschouwers) kwam naar het plein waar wij de activiteiten hielden. Het was ontzettend leuk, maar de situatie was door het groot aantal toeschouwers oncontroleerbaar. En al helemaal als je maar 12 vrijwilligers hebt om de menigte in bedwang te houden. De donderdag en vrijdag hebben wij de kinderen van De Gat en Helenvale als gewoonlijk verzameld en activiteiten georganiseerd in Helenvale Primary School. Wij hebben geleerd van onze ervaringen op de dinsdag en woensdag en hebben besloten om de activiteiten volgens de oude vertrouwde wijze uit te voeren.

Druk, druk, druk.
De planning was dat ik vanaf de eerste week na de vakantie mijn steun zou verlenen aan de community stars en learners op Molly Blackburn. De community stars van Molly Blackburn hebben creatieve activiteiten (schoolpaper en een filmproject) bedacht die zij maar al te graag,op korte termijn willen uitvoeren. In samenwerking met de community stars ga ik de projecten vormgeven. Alvorens wordt begonnen met the schoolpaper en om de community stars te betrekken in een ‘learning curve’, moeten zij een voorstel schrijven. In het voorstel wordt beschreven waarom de schoolpaper wordt gepubliceerd, hoe het proces wordt vormgegeven, welke taken en verantwoordelijkheden de betrokkenen hebben, welke middelen benodigd zijn en niet te vergeten de totaalkosten. Voor de community stars is het nieuw, en daarom gaan wij ze begeleiden een conceptueel voorstel te schrijven.

Elke dag hebben wij rond 13.15u een meeting met de community stars op Molly blackburn om de dagindeling te bespreken. Ik ben dikwijls rond 07.00u al wakker, en als je dan rond 13.15u pas begint is dat niet echt fijn (en uitslapen is geen optie). Daarom ben ik Franklin en Bridgett gaan helpen met het Back 2 School project. Het B2S project richt zich op kinderen uit Helenvale die niet meer naar school gaan. Het doel van B2S is de kinderen te helpen met hun ontwikkeling in taal, rekenen en creatieve ontwikkeling zodat zij op termijn kunnen instappen op het schoolniveau wat bij hen past.

In de ochtenden ga ik dan naar B2S en in de middag naar Secondary Schools. Ondanks het feit dat de combinatie tijdrovend en energieconsumerend is, heb ik het er maar al te graag voor over. Ik vind het echt geweldig om zowel voor B2S als voor Secondary School actief een bijdrage te leveren. Bovendien zijn het twee totaal verschillende werelden. Het is aanvulling en een verrijking voor mijzelf. En met het verwachte tekort aan vrijwilligers in de maand mei, is het een goede voorbereiding.

Authentiek Zuid-Afrikaans.
Gastvrijheid. Ik denk dat je Zuid-Afrika om selecte momenten wel kan vergelijken met dat woord. Waar staat het voor? Voor mij is gastvrijheid niet alleen dienstverlening maar ook de openheid , gezelligheid en enthousiasme van een (groep) individu(en). Van de week heb ik wederom mogen genieten van authentieke Zuid-Afrikaanse gastvrijheid.

Woensdag werden de vrijwilligers van R4L en het Liebenhaus uitgenodigd voor een verjaardag van een vrijwilligster(Jeanne) van Ithemba. In tegenstelling tot de R4L vrijwilligers verblijft Jeanne bij locals. Zij hadden speciaal voor de gelegenheid een Zuid-Afrikaanse maaltijd klaargemaakt. Als voorgerecht werd ons ambachtelijk gekruide stokbrood met snoek geserveerd, vervolgens werd een overheerlijke Zuid-Afrikaanse stoofpot (curry) voorgeschoteld en als toetje konden wij kiezen uit vanille ijs, Hollandse pudding en appelgebak. Het eten was om te smullen en de ambiance was geweldig. De gastvrijheid van die mensen was echt onovertroffen. En de gesprekken die ik met hen had waren niet alleen erg fijn maar ook inspirerend. Het was absoluut een onvergetelijke avond.

Tsi-tsi-kam-ma
In het weekend van de 18e – 20e april hebben we met de groep R4L vrijwilligers een weekend doorgebracht in Tsitsikamma, een natuurgebied dat hoofdzakelijk bekend staat om zijn prachtige heuvelachtige landschap. Omdat wij voor de verandering een actief weekend wilden, zijn we op zaterdag 09.30u begonnen met een canopy tour, ofwel ‘ziplining’ van boom naar boom. Ondanks de dreigende bewolking bleef het gedurende de tour droog, wat absoluut ten goede kwam aan de beleving. Het was in één woord ‘Geweldig!’, en dat geldt niet alleen voor mijzelf.

Na de canopy tour wilden wij naar Plettenbergbaai gaan om te gaan Quad Biken. Het weer in Tsitsikamma (maar ook in Plett) was dermate slecht dat het ongunstig was om buitenactiviteiten te doen. Desondanks wilden wij toch gaan QB’en. Op de weg naar Plett hadden wij helaas pech, autopech wel te verstaan. Door deze onfortuinlijke situatie hebben wij de zaterdag helaas een alternatieve invulling moeten geven, en dat geldt ook voor de zondag. Omdat we zondag maar één auto tot onze beschikking hadden, waren wij gedwongen tot collectieve improvisatie. Het eindresultaat daarvan is dat wij een enkele uren hebben doorgebracht bij de Bloukransbrug voor bungy jumpen. Wat heb ik die dag gedaan? De flying fox en de 216m bungy jump! Toelichting komt wel als ik in Nederland ben.

De zondag was min of meer de officiële laatste dag. Omdat de auto in Plett werd gerepareerd, hebben enkele vrijwilligers waaronder mijzelf nog een nacht extra moeten doorbrengen in Plett. Wat we allemaal niet hebben moeten doen vanuit Tsitsikamma naar Plett te komen. 5 uur wachten in een fastfoodketen op de touringcarbus naar Plett. Ongelofelijk maar waar! Ach fijn, na de korte busrit van een uur zijn we opgepikt door het hostel waar we verbleven. That’s what you call service! De volgende dag zijn we met de groep gaan zeekajakken. Bungy jumpen was echt kicken en 100% adrenaline, zeekajakken was leuk totdat ik halverwege de route zeeziek werd. Vanaf dat moment wist ik zeker dat het zeekajakken niet voor mij is weggelegd.

The food, the joy and the people.
In de week na de vakantie hebben wij de projectcoördinatoren(Avril, Franklin en Bridgett) van de R4L projecten uitgenodigd om de musical Oliver Twist te gaan bekijken. Wij hebben allen genoten van de geweldige voorstelling. Na de show, werd ik door Jacco (initiatiefnemer van R4L) benaderd om backstage te assisteren. Voor mij was het een unieke kans om niet alleen een kijkje te nemen achter de schermen van de voorstelling, maar ook om nieuwe mensen te leren. Ondanks dat ik maar drie avonden backstage heb geholpen, vond ik het geweldig dat ik kennis heb mogen maken met de cast en onderdeel mocht zijn van de backstage crew. Ik had het voor geen goud willen missen. Next time a musical is hits the ‘little’ theatre, count me in!

Vorige week woensdag hebben wij met alle vrijwilligers uit PE (R4L, Liebenhaus en Ithemba) en de projectleider van Be-More voor PE Martijn een braai gehouden. Helaas kon ik maar voor korte tijd aanwezig zijn aangezien ik backstage mijn assistentie verleende bij het theather. Desondanks vond ik het leuk kennis te hebben gemaakt met zijn vrouw en kinderen (en een paar dagen later ook zijn schoonvader).

Vrijdag 25 april hebben wij ter gelegenheid van Nathalie, Saskia en Derk een afscheidsetentje gehad in de 34 Degrees. Nadien zijn we met zijn allen (uitgezonderd Marvin die wat ziekjes was) nog uitgegaan wat erg gezellig was. Helaas heb ik wederom afscheid moeten nemen van 4 mensen. De komende week vertrekt er weer één en verblijven wij met zijn drieën in het R4L huis. Such a shame!

Afgelopen weekend zijn we door Franklin & Bridgett uitgenodigd voor een lunch op zondag. Voordat wij naar het huis van hen gingen, hebben wij eerst gezamenlijk een kerkelijke dienst bijgewoond. Met veel gezang, gedans en gepreek over het huwelijk en gerelateerde onderwerpen hebben wij de tijd doorgebracht. Voor mij was het de tweede keer, maar het was wederom ontzettend leuk om aanwezig te zijn.

Omdat de pastoor in de kerk aan mij vroeg of ik een vriendin in Nederland had, kon Avril het niet laten om mij de vraag te stellen. Ze wilde maar al te graag een antwoord horen. Toen ik zei dat ik geen vriendinhad was ze totaal verbaasd(net als Marjolein en Nathalie die mij de vraag een week eerder hadden voorgelegd). Mja...wie weet...wat niet is kan nog komen; wellicht een Zuid-Afrikaanse schone ;) Om weer terug te komen op de lunch. Het eten was verukkelijk en de sfeer geweldig. En de foto albums, :D

De vrijdag was voor mij een korte dag. Ik had een Jobtalk op Molly Blackburn die verzorgd werd door de Zuid-Afrikaanse Marine en in het begin van de middag ben ik samen met Avril en Nathalie naar Back 2 School gegaan om daar afscheid te nemen. Toen wij eenmaal thuis kwamen heb ik een kort gesprek gehad met de buurvrouw, welke alleen woont met haar twee dochters. Zij is een coloured die na de apartheid van de township (gelvandale) verhuisd is naar een 'witte wijk'. Haar levensverhaal heeft echt indruk op mij gemaakt, en ik heb heel veel respect voor de manier waarop zij leeft.

Dat was dan weer alles in 'a nutshell'. Deze week hebben wij op 30 april een koninginnedag party bij Martijn en op vrijdag 2 mei nemen van de kinderen van Back 2 School mee naar Bayworld, een mini dolfinarium. Volgende week wordt het volle bak. In de ochtenden Back 2 School en in de middag Secondary School. Naar verwachting zal mijn eerstvolgende bericht over 2 weken zijn. So be prepared! Verder love all of the people! Pa, syl, sheila and all of the family and of course friends.

Kind Regards!

By the way, als jullie willen bellen +27413730347. Dat is het nummer van het huis. En de foto's komen snel!

Things go like the need to go!

Mon, 07 Apr 08 16:22:56 +0200

Enkele dagen geleden had ik na een lange periode een nieuw bericht geplaatst op de blog. Ik weet dat het niet zo lang geleden is, maar ik heb voldoende te vertellen. Let’s start!

Reflectie
Vorige week heb ik wederom de twee dames bezocht die in het ziekenhuis liggen. Wat hun situatie betreft heb ik positief nieuws. Inmiddels zijn de dames van de IC verhuisd naar een min of meer normale zaal. Wat naar mijn inziens aangeeft dat het herstel langzaam aan beter wordt. Gewoonweg top! Eén van de dames mag deze week alweer vertrekken naar Nederland, om het herstelproces daar voort te zetten. Ik wens haar daar heel veel sterkte bij. Helaas moet de ander nog enkele weken verwachten voordat zij naar Nederland mag vliegen.
Update: Inmiddels zijn de dames terug naar Nederland voor herstel.

Ik was eigenlijk van plan om mijn nieuwe bericht afgelopen vrijdag op de weblog te plaatsen. ‘Expect the unexpected’ hoorde ik van de week nog voorbij komen. Het werd mij wederom duidelijk toen ik naar het internetcafé wilde gaan. Op weg naar het Internetcafé stonden de verkeerslichten uit. Dat geeft min of meer aan dat het internetcafé geen elektriciteit heeft. Het werd bevestigd toen we daar eenmaal aankwamen. Die avond zijn we met zijn alle een pizza gaan eten op de Bridge en hebben we in de bioscoop een film(Vantage point) gekeken. Die dag hebben de local volunteers en ik afscheid moeten nemen van Suzan. Evenals Dieuwke en Martien heeft zij van de chirurgen groen licht gekregen om te vertrekken naar Nederland. Haar herstelproces verloopt boven verwachting, en als beloning mocht zij afgelopen vrijdag het vliegtuig terug naar huis nemen. Ik wens haar net als Dieuwke en Marten veel succes en sterke.

Het vakantieprogramma was, zoals ik al eerder vermeldde in mijn vorige post, een compleet nieuwe wereld. Het was een periode van try-outs, trials and errors en learning curves. Kortom, een leuke en leerzame periode. Het aantal kinderen was ook niet mis. We begonnen dinsdag met 64 om 43, vervolgens op woensdag 50 om 30 en donderdag 90 om 60. De cijfers wijzen uit dat het de goede kant op gaat. De foto’s en het enthousiasme van de kinderen, geven aan dat ze het naar hun zin hebben. En daar gaat het ook om, dat is onze intentie: de kinderen een leuke tijd te bezorgen!

Op woensdag hebben wij de hele dag film gekeken. Na heel wat geklungel met de projector en een ritje van en naar de school voor een afstandsbediening, kon de film beginnen. De film Bee Movie (thnx Leroy) was de uitverkorene. Ondanks dat het een leuke animatiefilm was, verloren de kinderen al snel hun aandacht en gingen ze elkander vervelen. Ach tsja…ik zou hetzelfde doen als ik in de bioscoop een slechte film krijg voorgeschoteld; wat moet ik anders doen?

Omdat het lastig was de aandacht van de kinderen te behouden, hebben wij als R4L team ervoor gekozen om de spelletjes voor de kinderen uit De Gaat te doen. In de middag hebben wij de kinderen uit Bayview verzameld om gezamenlijk een kwartetspel te maken. Voorafgaand aan het kwartetspel gaf Franklin (R4L Back 2 School) de kinderen op speelse, humoristische en aandachtige wijze de basisprincipes uit van persoonlijke hygiëne. Doordat de kinderen van tevoren werden geïnformeerd over het thema, verliep het tekenen en spelen van het kwartetspel veel beter. Het kwartetspel was nog niet optimaal want alle kinderen tekenden handjes bij het onderwerp ‘Handen wassen’, gezichten bij het onderwerp ‘Gezicht wassen’ en tanden + tandenborstel bij het onderwerp ‘Tanden poetsen’. Logisch, maar een kwartet bestaat uit meerdere objecten, en dat miste ik nog.

Vrijdag hebben wij met de kinderen van de gaat enkele Pixar shortmovies gekeken. Voor wie de naam Pixar niet kent, zeggen de succesvolle animatiefilms als ToyStory, The incredibles, Cars en het recente Ratatouille misschien meer.

Woensdag zijn wij voor het eerst begonnen met de Aerobics lessen, welke verzorgd worden door Saskia. Helaas moesten wij op de woensdag improviseren want het verlengsnoer deed niet meer wat het hoort te doen.

HIV/Aids is in Zuid-Afrika taboo. Volwassenen bespreken de problematiek niet met elkaar, laat staan dat zij hun kinderen informeren over deze ziekte. Om de nieuwe generatie Zuid-Afrikanen toch hierover te informeren hebben we in de tweede week het onderwerp als centraal thema genomen. In relatie met het onderwerp hebben wij enkele activiteiten georganiseerd. Zo hebben wij een vrouw uitgenodigd voor een presentatie te houden voor de kinderen uit de doelgroep 12 jaar en ouder. Deze vrouw helpt de mensen uit Helenvale en omstreken die HIV/Aids of TBC hebben. Ook stonden twee educatieve films en een rollenspel op de planning, maar wegens facilitaire omstandigheden zijn die activiteiten niet doorgegaan.

Om de week niet een te serieuze lading te geven hebben wij verder creatieve activiteiten toegevoegd. Vakantie is en blijft vakantie, en dat betekent een leuke tijd! Omdat vanuit het R4L team de wens werd geuit om een nieuwe activiteit te bedenken, ben ik met idee gekomen om op een groot doek ( 1 x 4 ) te gaan schilderen. Ondanks niet alles naar wens verliep, hebben alle kinderen uit Helenvale lekker gekliederd en hun namen op het doek geschilderd. Omdat het een succes was, hebben wij als team ervoor gekozen om woensdag weer te gaan schilderen. Alleen was deze keer de beurt aan de kinderen uit Bayview.

Niet alleen de creativiteit van de kinderen werd op de proef gesteld. Evenals in de voorgaande games hebben de kinderen diverse spelletjes gespeeld. Om wat variatie aan te brengen, hebben wij een programma nieuwe spelletjes (bedacht door zowel local als Dutch volunteers) opgezet. Enkele van deze spellen bleken een enorm succes (bite the lemon, musical jazzle, Soccer and the bottles with water). Ook hebben we de kinderen in de hitte van de zon laten bewegen op up-tempo muziek. Eén van de nieuwe vrijwilligers werkt in een sportschool, en is wel bekend met Aerobics/Body attack. Zij heeft dus een improvisatieles gedaan op woensdag. Helaas zonder muziek, wegens een kapotte verlengsnoer en een stop in de meterkast. Donderdag hebben we het dunnetjes overgedaan, dit keer met muziek. Ondanks dat wij niet veel kinderen hadden was het geweldig leuk.

Of ik dan geen tijd heb voor tripjes en uitjes? Vorig weekend wilde wij naar Addo Elephant Park gaan, maar wegens omstandigheden ging dat niet door. Daarom hebben Marieke, Tom, Derk en ik een kleine game park in PE bezocht, het Kragga Kamma Park. Een game park? Yup, een Game park. Game staat hier in Zuid-Afrika voor Wild, in plaats van het Engelse ‘spel’. Ik heb verschillende dieren gezien. Het meest indrukwekkende waren de Neushoorns. Daar zijn wij akelig dichtbij in de buurt gekomen. Afgelopen weekend heb ik dan toch met de nieuwe vrijwilligers Addo Elephant Park aangedaan. En wat was dat een geweldige ervaring. Ik ga geen heel verhaal schrijven over hoe dat was, just check out the pictures! Nadat wij het Addo Elephant Park hadden bezocht, zijn we naar Grahamstown gereden, een klein koloniaal studentenstadje. Daar hebben wij overnacht, wat overigens een geweldige ervaring was. Wij hebben de nacht doorgebracht in een backpackers hostel, wat ontzettend gezellig was.

Ik heb voorgesteld om ook sandwiches klaar te maken voor de local volunteers. Het voorstel kwam met door het feit dat zij in middag graag snacks eten in plaats van een gezonde boterham. Het is een goedkoop alternatief, en daarom dan ook aantrekkelijk. Inmiddels is het een gewoonte geworden dat wij iedere ochtend extra sandwiches smeren. De local volunteers waarderen het ook enorm. Vooral de zoon van de projectleider van B2S, Chevann, is in zijn sas als ik hem een broodje chocolade pasta geef (hmmmmm, delicious!). Je zou het gezicht moeten zien wat hij erbij trekt. Gewoonweg geweldig! De laatste week van het vakantieprogramma is aangebroken. We krijgen maandag nieuwe volunteers voor B2S, dus ik heb weer een leuke week voor de boeg.

Hello goodbye
Zaterdag hebben we afscheid moeten nemen van de eerste vrijwilliger die het huis ging verlaten. Tom en ik hebben Patricia rond half 3 afgezet op het vliegveld van PE. Ik vond het wel vreemd. Zeker als je in gedachte neemt dat ik een maand lang met haar intensief heb samengewerkt en geleefd hebben samengewerkt en gewoond, vertrekt. They come and go!

Voor één vertrekkende vrijwilliger heb maandag 31 maart drie nieuwe huisgenoten vriendelijke mogen ontvangen. Aangezien ik nu de ‘senior’ in huis ben, heb ik hun even wegwijs gemaakt in het huis. Later op de dag heb ik Nathalie en Saskia ook nog meegenomen naar het internet café en de ‘Fruit & Veg’, de speciaalzaak op het gebied van groente, vlees, kip en brood. Voor een typische Zuid-Afrikaanse braai, is that the place to be. Later (18.00 – 18.30u) is Marjolein de derde en laatste vrijwilliger van de week gearriveerd. In de vorige post hebben jullie kunnen lezen dat ik inmiddels min of meer een aversie heb tegen pasta. Voor die avond heb ik dan ook een complete andere maaltijd klaargemaakt: noodles met stir fry beef and stir fry veggies (roergebakken groente en rundvlees).Volgens Tom was de creatie nog niet eerder in het huis voorgeschoteld . Desondanks hebben wij met zijn allen zitten smullen van het eten. Ik kan nu al zeggen dat ik het goed kan vinden met de nieuwelingen. Ik kijk alweer uit naar Maandag. Dan komen nog twee nieuwe vrijwilligers voor het Back 2 School programma.

De maandagavond kregen we ook uitzonderlijk nieuws van Dieuwke. Zij en haar vriendin Martien (die betrokken waren bij het auto-ongeluk) mochten op korte termijn vertrekken naar Nederland. Voor mij kwam de vertrekdatum van Dieuwke als een regelrechte verassing. Zij vertrok de volgende morgen. Ik was stomverbaasd, maar aan de andere kant opgewekt dat zij eindelijk haar familie en vrienden weer kan zien, na alles wat zich de afgelopen weken heeft voorgedaan. Ik wens haar dan ook veel sterkte en succes in de toekomst.

Afgelopen dinsdag stond in het teken van afscheid. In de ochtend zwaaide ik Dieuwke uit en in de avond hadden we een avondmaal ter ere van het vertrek van Tom. Voor het avondmaal hadden wij alle personen van R4L (Marieke, Jacco, Avril, Franklin, Bridget, Schedeen, Rulene, Megan, Jeanne, Derk, Marjolein, Nathalie, Saskia, Tom and me). uitgenodigd, met uitzondering van Debbie die momenteel op vakntie is. Voordat ik verder ga eerst wat achtergrondinformatie. Op 25 mei hebben Tom en ik voor Avril een walnotentaart gemaakt, die goed in de smaak is gevallen. Naar aanleiding van die kookkunsten kwam het verzoek om meer van de kookkunsten te vertonen. Daarom heeft Tom iedereen uitgenodigd om het laatste avondmaal met hen te delen. Omdat ik niet alles aan Tom wilde overlaten, en ook de anderen bekend wilde maken met mijn cultuur en achtergrond, heb ik ervoor gekozen om een traditioneel Surinaams gerecht klaar te maken: pastei. Tom verzorgde het voorgerecht (poolse tomatensoep) ik het hoofdgerecht en één van de local volunteers het dessert. Ik had het nog nooit eerder gemaakt, maar voor alles is een eerste keer. Ik heb een tante van mij gevraagd of zij het mij wilde uitleggen, en op basis van die instructies ben ik aan de slag gegaan. Het resultaat: voortreffelijk! De complimenten die ik kreeg waren zeer vleiend. En zoals je kunt zien bleef er aan het eind van de avond niet veel over. Ondanks dat vond ik de sfeer en gezelligheid typerend voor de avond. Een avond puur genieten! Dat was het zeker. By the way, enkele locals hebben mij gevraagd of ik het gerecht nog een keer voor ze wilde maken. Ik denk er nu over na om volgende week weer een Surinaams gerecht te maken. Kip uit de oven, gevulde aubergine uit de oven of een eksi koekoe. Suggesties zijn van harte welkom.

In het kader van de algemene kennismaking heb ik woensdag voorgesteld om de vrijwilligers van het Liebenhaus uit te nodigen om samen met ons, de vrijwilligers van R4L, in een leuk restaurantje te gaan eten. Het plan was om naar een restaurant op de cape road, een hoofdweg in de buurt van het R4L vrijwilligershuis, te gaan. Onze plannen werden helaas gedwarsboomd. Toen wij de cape road afreden richting het restaurant, werd het pikken donker; de elektriciteit was afgesloten. In ZA is het een gewoonte dat de bevolking in een specifiek gebied voor een korte tijd niet van elektriciteit wordt voorzien. Voor mij was het de eerste keer in ZA. In Suriname had ik het al een keer eerder meegemaakt. Mja…wij konden dus niet meer naar het restaurant, dus moest ik plan B in het leven roepen: eten in een restaurant op de Boardwalk. Eenmaal daar aangekomen hebben wij gezamenlijk besloten om bij de Griek ‘El Greco’ te gaan eten. Dat kwam goed uit want dat had ik nog niet gehad. Eenmaal plaats genomen, het drankje en het hoofdgerecht te hebben besteld…poef! geen elektriciteit. Verwacht je de dans te hebben ontsprongen, wordt je toch erin meegesleurd. Desondanks hebben wij heerlijk kunnen genieten van onze Griekse maaltijden. Hoe zij het hebben geflikt? Good question! Ik vond het eten in elk geval lekker, en ben er de volgende dag niet ziek van geworden.

Aangezien ik nog veel moet doen (Excel bestanden opzetten, draaiboek uitwerken, cijfers noteren, een cursus moet opzetten) beëindig ik het bericht.

Yours faithfully,

Melvin Emanuelson

Toelichting bij de foto’s. Het schilderen op het doek, de pastei: before and after, de kunstwerken van de kinderen, play/spiel/spelen, Melvin en het meisje dat per ongeluk door de bal werd geraakt, de olifanten van Addo.

Back once Again

Wed, 26 Mar 08 15:07:20 +0100

Mensen van het goede leven. Enkele lezers van mijn blog zullen zich ongetwijfeld wel hebben afgevraagd wanneer ik een nieuw bericht op mijn blog zou posten. Ik hoop dat ik het lange wachten kan belonen met een nieuw bericht over mijn beleving.

Het is inmiddels alweer mijn vierde post. Het derde bericht dat ik had geplaatst was min of meer een improvisatie. De (vrij-)dag dat ik het bericht plaatste kwam ik rond 18.00u thuis. Na een succesvolle Jobtalk van de Zuid-Afrikaanse Marine werden Debbie (co-worker/stagiaire) en ik gevraagd of wij wilden jureren; je leest het goed jureren. Als jurylid diende ik enkele nieuwe leerlingen van Limekhaya High School te beoordelen op hun uiterlijke vertoning. De leerlingen presenteerden zich in schooluniform in een publieke hal vol met enthousiaste ‘Xhosa people’. Het evenement was een grote ‘happening’. De keiharde (South African house)muziek en het aantal bezoekers maakte het een unieke beleving. En ik heb geleerd: kom niet op tijd en verwacht geen structuur. En o ja, doe lekker gek!

In de derde week heb ik ondanks een langzame start(lees: …schuilt in een klein hoekje.) toch een succesvolle (halve)week gehad. De prijzen voor het assembleren van de stoelen voor 11th grade zijn vastgelegd en alle 105 kapotte stoelen, die nodig zijn om 75 nieuwe stoelen te maken, zijn verzameld. Ik wilde alle kapotte stoelen ook nog eens ontdoen van het zitvlak, maar met één kruiskop schroevendraaier en 105 kapotte stoelen was het onbegonnen werk.

Holiday? Not today…
Inmiddels hebben alle scholen in Zuid-Afrika vakantie. Dat betekent dat ik mijn werkzaamheden op Limekhaya tijdelijk (3 weken) staak. Als je denkt dat ik nu 3 weken vakantie heb en kan gaan reizen, heb je het goed mis. Om de kinderen in Helenvale te vermaken en te introduceren met Ready 4 Life en het B2S project, ben ik momenteel in samenwerking met de andere vrijwilligers een vakantieprogramma aan het uitvoeren. Na een lange teammeeting op 2e paasdag, waarin het programma voor de eerste week op hoofdlijnen is uitgewerkt, zijn wij op dinsdag gestart met entertainment.
Waarmee? In de ochtend hebben de kinderen uit Helenvale een vijfkamp met spelletjes(Spijkerpoepen, Biting Apple in the water, Apple on the spoon, Wheelbarrel and balloonhugging) gedaan. Het verzamelen van kinderen ging makkelijker dan ik in de eerste instantie had verwacht. Sterker nog, er waren zelfs teveel kinderen. De kinderen die niet konden meedoen met de spelletjes, zijn komen kijken en hebben de anderen toegejuicht. Zonder twijfel dat het ochtendprogramma een succes was.

In de middag hebben wij de kinderen uit de wijk Barcelona verzameld. Zij hebben (althans, dat was de bedoeling) een kwartetspel gemaakt met als thema Hygiëne, en gerelateerde onderwerpen als handenwassen, tandenpoetsen, kleren, haren, huis etc. De groepen kregen elk een onderwerp toegewezen, en voor dat onderwerp moesten zij een tekening maken. De kleinsten hadden geen idee en tekenden gewoonweg wat zij mooi vonden. Ach ja, daar kan ik mij ook wel in vinden. Ach fijn, toen elke groep klaar was met tekenen brak het grote moment aan: het spelen van kwartet. Na een korte uitleg in het Afrikaans zijn de kinderen begonnen met het spel. Wat een chaos was dat zeg! Je had de kaarten net uitgedeeld en de kinderen schreeuwde al ‘Kwartet!!!’

Het was een energieke en dynamische dag. De spontaniteit en enthousiasme van de kinderen heeft mij ontzettend goed gedaan. Ondanks dat ik mij specifiek heb ingeschreven voor Ready 4 Life Secondary Schools, ben ik toch heel erg blij dat ik het vakantieprogramma mag uitvoeren in Helenvale. Mijn eerste dag van het vakantieprogramma, smaakt absoluut naar meer!

Relax, take it easy…
De (goede)vrijdag voor Pasen heb ik met Tom en Derk een avond doorgebracht in Uitenhage. Een community star van Limekhaya High School had gevraagd of wij, samen met twee andere community stars van Molly Blackburn, een avond/weekend wilde doorbrengen in Uitenhage. Ondanks het een voorstel is dat ik niet kon weigeren, heb ik ‘last minute’ besloten dat ik meeging. Waarom? Omdat ik op deze wijze Uitenhage, en een township in algemene zin, op een unieke wijze beleef en ervaar. En ik moet eerlijk zeggen, het was een onvergetelijk avond. Wij hebben gelachen, gedronken en de nacht doorgebracht in een Shebeen(bar). In en om de Shebeen was de ambiance geweldig. De ervaring is moeilijk te beschrijven. De mensen hebben niet vaak westerlingen op bezoek in hun township, laat staan shebeen. Ze zijn dan ook allen nieuwsgierig, wat leidt tot een (kort-/langdurig) gesprek. Als een community star mij wederom zou uitnodigen om het over te doen, dan kan je mijn antwoord al raden.

In het paasweekend ben ik met Tom(R4L Secondary Schools) en Coen(Liebenhaus) naar het Algoa FM(de radio 538 van Port Elizabeth) Splash Festival geweest. Nadat ik samen met Tom de walnoten-honing-pudding-appel taart voor Avril’s (projectleidster R4L Secondary Schools) verjaardag helemaal had afgemaakt(met uitzondering van de glazuur) zijn we naar het festival in de Boardwalk gegaan. Het muziek, de sfeer, de zon en een overheerlijke pizza maakte het een geweldige middag. Daarna hebben wij een wandeling langs het strand gemaakt en Happy Valley (een kleine vallei met tekenfilmsterren) bezocht. De avond hebben we afgesloten met een sfeervolle, jazzy avond in café Gondwana.

…schuilt in een klein hoekje!
Fill it in! De uitspraak is je ongetwijfeld bekend. Inmiddels heb ik het in Port Elizabeth wél ervaren.Ik weet niet of ik het in mijn vorige bericht had vermeld, maar op de vierde dag had ik een auto-ongeluk. Rustig maar! Ik ben niet gewond en heb het niet veroorzaakt. Debbie en ik werden ‘per ongeluk’ geraakt door de auto van de andere vrijwilligers. God zij dank is alleen sprake van materiële schade.

Dat geldt helaas niet voor enkele medevrijwilligers. Zij hebben in de tweede week ook een auto-ongeluk gehad. Jammer genoeg bleef het deze keer niet tot blikschade. Van de vijf inzittenden liggen twee momenteel nog in private ziekenhuizen in Port Elizabeth. Voor meer informatie over het ongeluk lees de speciale berichtgeving van Be-More op de homepage. Wat ik wel kan zeggen dat het een enorme impact op mij heeft gehad. Het heeft mijn doen en denken voor korte duur ontregeld. De tweede week was voor mij dramatisch. Inmiddels heb ik de draad langzaam weer opgepakt. Ondanks dat overschaduwd deze gebeurtenis min of meer mijn verblijf in PE.

Promises
Als het goed is heb ik in mijn vorige post twee dingen beloofd: mijn eerste indruk van een township en foto’s (help mij herinneren als nog meer schuldig ben). De township en de eerste ontmoeting met de mensen in de township verschillen enorm met wat ik in de eerste instantie voor ogen had. Ik dacht dat het arme, gevaarlijke buurten in Zuid-Afrika zijn, waar je als buitenlander absoluut niet in de buurt moet komen.

Toen ik op de tweede dag een townshiptour kreeg, veranderde dat mijn visie op de township. Geweldadigheid en agressiviteit zijn totaal niet aan de orde, althans overdag. Armoede is onvermijdelijk, en dat heeft mede te maken met het aanbod van werkgelegenheid, wat volstrekt begrijpelijk is. En de mensen zijn gewoon geweldig! Ze groeten je en je kan rustig een praatje met ze houden. En als ze horen dat je uit Nederland komt om de communities vrijwillig te ondersteunen zijn ze nog enthousiaster. Nu ik werk in een township en ook nog eens een kort weekend heb doorgebracht in dat gebied, is het beeld dat ik had als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om voor een periode van drie maanden in Port Elizabeth te verblijven. De gedachte dat ik nu (deze week) zou moeten vertrekken is gewoon beangstigend. Ik heb het ontzettend naar mijn zin en het is gewoon lastig om dat dan los te laten. Ik verwacht dan ook dat het afscheid (eind Mei) erg lastig wordt!
Ik heb nog niet bepaald wat ik met de donaties ga doen. Ik wil het ingezamelde geld goed besteden, en niet aan onbenulligheden. Om te bepalen wat de leerlingen van Secondary Schools of de kinderen van het vakantieprogramma echt nodig hebben, wacht ik nog even met het opstellen van een overzicht en het maken van keuzes.

Ik mis het eten van thuis! In PE koken we en eten regelmatig samen. De afgelopen paar weken stonden pasta zeker wel 2 keer op het menu. Als je het mij vraagt heb ik het helemaal gehad met pasta of kip met zoetzure saus(en paprika). Ik verlang echt naar rijst met groente en kip of rund, een lekkere roti, pom of pastei of andere Surinaamse lekkernijen zoals Bami of Nasi. Mja, voorlopig zal ik het moeten doen met pasta’s.

Om het af te sluiten nog een korte toelichting bij de foto’s van de taart. Gisteren(25/3) was Avril (Projectleidster R4L Secondary Schools) jarig. Speciaal voor die gelegenheid hebben Tom en ik een Walnoten-pudding-appel taart gemaakt. Wij hebben ongeveer een halve dag arbeid erin gestoken, maar het resultaat was dan ook meer dan waard (Zie foto’s: before and after)

Dat was het dan weer luitjes. Volgende week (hopelijk) een nieuwe update.

Groeten uit het warme en zonovergoten Port Elizabeth,

Melvin (Enjoy yourself!)

O ja, familie. Het kaartje wat ik heb gekregen op Schiphol staat op het nachtkastje. De rozenkrans die ik heb gekregen draag ik elke dag. Moeders ‘het klein bijbeltje’ inclusief pocketkruisje liggen op het nachtkastje naast mijn bed.