Things go like the need to go!

Enkele dagen geleden had ik na een lange periode een nieuw bericht geplaatst op de blog. Ik weet dat het niet zo lang geleden is, maar ik heb voldoende te vertellen. Let’s start!

Reflectie
Vorige week heb ik wederom de twee dames bezocht die in het ziekenhuis liggen. Wat hun situatie betreft heb ik positief nieuws. Inmiddels zijn de dames van de IC verhuisd naar een min of meer normale zaal. Wat naar mijn inziens aangeeft dat het herstel langzaam aan beter wordt. Gewoonweg top! Eén van de dames mag deze week alweer vertrekken naar Nederland, om het herstelproces daar voort te zetten. Ik wens haar daar heel veel sterkte bij. Helaas moet de ander nog enkele weken verwachten voordat zij naar Nederland mag vliegen.
Update: Inmiddels zijn de dames terug naar Nederland voor herstel.

Ik was eigenlijk van plan om mijn nieuwe bericht afgelopen vrijdag op de weblog te plaatsen. ‘Expect the unexpected’ hoorde ik van de week nog voorbij komen. Het werd mij wederom duidelijk toen ik naar het internetcafé wilde gaan. Op weg naar het Internetcafé stonden de verkeerslichten uit. Dat geeft min of meer aan dat het internetcafé geen elektriciteit heeft. Het werd bevestigd toen we daar eenmaal aankwamen. Die avond zijn we met zijn alle een pizza gaan eten op de Bridge en hebben we in de bioscoop een film(Vantage point) gekeken. Die dag hebben de local volunteers en ik afscheid moeten nemen van Suzan. Evenals Dieuwke en Martien heeft zij van de chirurgen groen licht gekregen om te vertrekken naar Nederland. Haar herstelproces verloopt boven verwachting, en als beloning mocht zij afgelopen vrijdag het vliegtuig terug naar huis nemen. Ik wens haar net als Dieuwke en Marten veel succes en sterke.


Het vakantieprogramma was, zoals ik al eerder vermeldde in mijn vorige post, een compleet nieuwe wereld. Het was een periode van try-outs, trials and errors en learning curves. Kortom, een leuke en leerzame periode. Het aantal kinderen was ook niet mis. We begonnen dinsdag met 64 om 43, vervolgens op woensdag 50 om 30 en donderdag 90 om 60. De cijfers wijzen uit dat het de goede kant op gaat. De foto’s en het enthousiasme van de kinderen, geven aan dat ze het naar hun zin hebben. En daar gaat het ook om, dat is onze intentie: de kinderen een leuke tijd te bezorgen!



Op woensdag hebben wij de hele dag film gekeken. Na heel wat geklungel met de projector en een ritje van en naar de school voor een afstandsbediening, kon de film beginnen. De film Bee Movie (thnx Leroy) was de uitverkorene. Ondanks dat het een leuke animatiefilm was, verloren de kinderen al snel hun aandacht en gingen ze elkander vervelen. Ach tsja…ik zou hetzelfde doen als ik in de bioscoop een slechte film krijg voorgeschoteld; wat moet ik anders doen?

Omdat het lastig was de aandacht van de kinderen te behouden, hebben wij als R4L team ervoor gekozen om de spelletjes voor de kinderen uit De Gaat te doen. In de middag hebben wij de kinderen uit Bayview verzameld om gezamenlijk een kwartetspel te maken. Voorafgaand aan het kwartetspel gaf Franklin (R4L Back 2 School) de kinderen op speelse, humoristische en aandachtige wijze de basisprincipes uit van persoonlijke hygiëne. Doordat de kinderen van tevoren werden geïnformeerd over het thema, verliep het tekenen en spelen van het kwartetspel veel beter. Het kwartetspel was nog niet optimaal want alle kinderen tekenden handjes bij het onderwerp ‘Handen wassen’, gezichten bij het onderwerp ‘Gezicht wassen’ en tanden + tandenborstel bij het onderwerp ‘Tanden poetsen’. Logisch, maar een kwartet bestaat uit meerdere objecten, en dat miste ik nog.

Vrijdag hebben wij met de kinderen van de gaat enkele Pixar shortmovies gekeken. Voor wie de naam Pixar niet kent, zeggen de succesvolle animatiefilms als ToyStory, The incredibles, Cars en het recente Ratatouille misschien meer.

Woensdag zijn wij voor het eerst begonnen met de Aerobics lessen, welke verzorgd worden door Saskia. Helaas moesten wij op de woensdag improviseren want het verlengsnoer deed niet meer wat het hoort te doen.

HIV/Aids is in Zuid-Afrika taboo. Volwassenen bespreken de problematiek niet met elkaar, laat staan dat zij hun kinderen informeren over deze ziekte. Om de nieuwe generatie Zuid-Afrikanen toch hierover te informeren hebben we in de tweede week het onderwerp als centraal thema genomen. In relatie met het onderwerp hebben wij enkele activiteiten georganiseerd. Zo hebben wij een vrouw uitgenodigd voor een presentatie te houden voor de kinderen uit de doelgroep 12 jaar en ouder. Deze vrouw helpt de mensen uit Helenvale en omstreken die HIV/Aids of TBC hebben. Ook stonden twee educatieve films en een rollenspel op de planning, maar wegens facilitaire omstandigheden zijn die activiteiten niet doorgegaan.

Om de week niet een te serieuze lading te geven hebben wij verder creatieve activiteiten toegevoegd. Vakantie is en blijft vakantie, en dat betekent een leuke tijd! Omdat vanuit het R4L team de wens werd geuit om een nieuwe activiteit te bedenken, ben ik met idee gekomen om op een groot doek ( 1 x 4 ) te gaan schilderen. Ondanks niet alles naar wens verliep, hebben alle kinderen uit Helenvale lekker gekliederd en hun namen op het doek geschilderd. Omdat het een succes was, hebben wij als team ervoor gekozen om woensdag weer te gaan schilderen. Alleen was deze keer de beurt aan de kinderen uit Bayview.

Niet alleen de creativiteit van de kinderen werd op de proef gesteld. Evenals in de voorgaande games hebben de kinderen diverse spelletjes gespeeld. Om wat variatie aan te brengen, hebben wij een programma nieuwe spelletjes (bedacht door zowel local als Dutch volunteers) opgezet. Enkele van deze spellen bleken een enorm succes (bite the lemon, musical jazzle, Soccer and the bottles with water). Ook hebben we de kinderen in de hitte van de zon laten bewegen op up-tempo muziek. Eén van de nieuwe vrijwilligers werkt in een sportschool, en is wel bekend met Aerobics/Body attack. Zij heeft dus een improvisatieles gedaan op woensdag. Helaas zonder muziek, wegens een kapotte verlengsnoer en een stop in de meterkast. Donderdag hebben we het dunnetjes overgedaan, dit keer met muziek. Ondanks dat wij niet veel kinderen hadden was het geweldig leuk.

Of ik dan geen tijd heb voor tripjes en uitjes? Vorig weekend wilde wij naar Addo Elephant Park gaan, maar wegens omstandigheden ging dat niet door. Daarom hebben Marieke, Tom, Derk en ik een kleine game park in PE bezocht, het Kragga Kamma Park. Een game park? Yup, een Game park. Game staat hier in Zuid-Afrika voor Wild, in plaats van het Engelse ‘spel’. Ik heb verschillende dieren gezien. Het meest indrukwekkende waren de Neushoorns. Daar zijn wij akelig dichtbij in de buurt gekomen. Afgelopen weekend heb ik dan toch met de nieuwe vrijwilligers Addo Elephant Park aangedaan. En wat was dat een geweldige ervaring. Ik ga geen heel verhaal schrijven over hoe dat was, just check out the pictures! Nadat wij het Addo Elephant Park hadden bezocht, zijn we naar Grahamstown gereden, een klein koloniaal studentenstadje. Daar hebben wij overnacht, wat overigens een geweldige ervaring was. Wij hebben de nacht doorgebracht in een backpackers hostel, wat ontzettend gezellig was.

Ik heb voorgesteld om ook sandwiches klaar te maken voor de local volunteers. Het voorstel kwam met door het feit dat zij in middag graag snacks eten in plaats van een gezonde boterham. Het is een goedkoop alternatief, en daarom dan ook aantrekkelijk. Inmiddels is het een gewoonte geworden dat wij iedere ochtend extra sandwiches smeren. De local volunteers waarderen het ook enorm. Vooral de zoon van de projectleider van B2S, Chevann, is in zijn sas als ik hem een broodje chocolade pasta geef (hmmmmm, delicious!). Je zou het gezicht moeten zien wat hij erbij trekt. Gewoonweg geweldig! De laatste week van het vakantieprogramma is aangebroken. We krijgen maandag nieuwe volunteers voor B2S, dus ik heb weer een leuke week voor de boeg.



Hello goodbye
Zaterdag hebben we afscheid moeten nemen van de eerste vrijwilliger die het huis ging verlaten. Tom en ik hebben Patricia rond half 3 afgezet op het vliegveld van PE. Ik vond het wel vreemd. Zeker als je in gedachte neemt dat ik een maand lang met haar intensief heb samengewerkt en geleefd hebben samengewerkt en gewoond, vertrekt. They come and go!

Voor één vertrekkende vrijwilliger heb maandag 31 maart drie nieuwe huisgenoten vriendelijke mogen ontvangen. Aangezien ik nu de ‘senior’ in huis ben, heb ik hun even wegwijs gemaakt in het huis. Later op de dag heb ik Nathalie en Saskia ook nog meegenomen naar het internet café en de ‘Fruit & Veg’, de speciaalzaak op het gebied van groente, vlees, kip en brood. Voor een typische Zuid-Afrikaanse braai, is that the place to be. Later (18.00 – 18.30u) is Marjolein de derde en laatste vrijwilliger van de week gearriveerd. In de vorige post hebben jullie kunnen lezen dat ik inmiddels min of meer een aversie heb tegen pasta. Voor die avond heb ik dan ook een complete andere maaltijd klaargemaakt: noodles met stir fry beef and stir fry veggies (roergebakken groente en rundvlees).Volgens Tom was de creatie nog niet eerder in het huis voorgeschoteld . Desondanks hebben wij met zijn allen zitten smullen van het eten. Ik kan nu al zeggen dat ik het goed kan vinden met de nieuwelingen. Ik kijk alweer uit naar Maandag. Dan komen nog twee nieuwe vrijwilligers voor het Back 2 School programma.


De maandagavond kregen we ook uitzonderlijk nieuws van Dieuwke. Zij en haar vriendin Martien (die betrokken waren bij het auto-ongeluk) mochten op korte termijn vertrekken naar Nederland. Voor mij kwam de vertrekdatum van Dieuwke als een regelrechte verassing. Zij vertrok de volgende morgen. Ik was stomverbaasd, maar aan de andere kant opgewekt dat zij eindelijk haar familie en vrienden weer kan zien, na alles wat zich de afgelopen weken heeft voorgedaan. Ik wens haar dan ook veel sterkte en succes in de toekomst.

Afgelopen dinsdag stond in het teken van afscheid. In de ochtend zwaaide ik Dieuwke uit en in de avond hadden we een avondmaal ter ere van het vertrek van Tom. Voor het avondmaal hadden wij alle personen van R4L (Marieke, Jacco, Avril, Franklin, Bridget, Schedeen, Rulene, Megan, Jeanne, Derk, Marjolein, Nathalie, Saskia, Tom and me). uitgenodigd, met uitzondering van Debbie die momenteel op vakntie is. Voordat ik verder ga eerst wat achtergrondinformatie. Op 25 mei hebben Tom en ik voor Avril een walnotentaart gemaakt, die goed in de smaak is gevallen. Naar aanleiding van die kookkunsten kwam het verzoek om meer van de kookkunsten te vertonen. Daarom heeft Tom iedereen uitgenodigd om het laatste avondmaal met hen te delen. Omdat ik niet alles aan Tom wilde overlaten, en ook de anderen bekend wilde maken met mijn cultuur en achtergrond, heb ik ervoor gekozen om een traditioneel Surinaams gerecht klaar te maken: pastei. Tom verzorgde het voorgerecht (poolse tomatensoep) ik het hoofdgerecht en één van de local volunteers het dessert. Ik had het nog nooit eerder gemaakt, maar voor alles is een eerste keer. Ik heb een tante van mij gevraagd of zij het mij wilde uitleggen, en op basis van die instructies ben ik aan de slag gegaan. Het resultaat: voortreffelijk! De complimenten die ik kreeg waren zeer vleiend. En zoals je kunt zien bleef er aan het eind van de avond niet veel over. Ondanks dat vond ik de sfeer en gezelligheid typerend voor de avond. Een avond puur genieten! Dat was het zeker. By the way, enkele locals hebben mij gevraagd of ik het gerecht nog een keer voor ze wilde maken. Ik denk er nu over na om volgende week weer een Surinaams gerecht te maken. Kip uit de oven, gevulde aubergine uit de oven of een eksi koekoe. Suggesties zijn van harte welkom.

In het kader van de algemene kennismaking heb ik woensdag voorgesteld om de vrijwilligers van het Liebenhaus uit te nodigen om samen met ons, de vrijwilligers van R4L, in een leuk restaurantje te gaan eten. Het plan was om naar een restaurant op de cape road, een hoofdweg in de buurt van het R4L vrijwilligershuis, te gaan. Onze plannen werden helaas gedwarsboomd. Toen wij de cape road afreden richting het restaurant, werd het pikken donker; de elektriciteit was afgesloten. In ZA is het een gewoonte dat de bevolking in een specifiek gebied voor een korte tijd niet van elektriciteit wordt voorzien. Voor mij was het de eerste keer in ZA. In Suriname had ik het al een keer eerder meegemaakt. Mja…wij konden dus niet meer naar het restaurant, dus moest ik plan B in het leven roepen: eten in een restaurant op de Boardwalk. Eenmaal daar aangekomen hebben wij gezamenlijk besloten om bij de Griek ‘El Greco’ te gaan eten. Dat kwam goed uit want dat had ik nog niet gehad. Eenmaal plaats genomen, het drankje en het hoofdgerecht te hebben besteld…poef! geen elektriciteit. Verwacht je de dans te hebben ontsprongen, wordt je toch erin meegesleurd. Desondanks hebben wij heerlijk kunnen genieten van onze Griekse maaltijden. Hoe zij het hebben geflikt? Good question! Ik vond het eten in elk geval lekker, en ben er de volgende dag niet ziek van geworden.

Aangezien ik nog veel moet doen (Excel bestanden opzetten, draaiboek uitwerken, cijfers noteren, een cursus moet opzetten) beëindig ik het bericht.


Yours faithfully,

Melvin Emanuelson

Toelichting bij de foto’s. Het schilderen op het doek, de pastei: before and after, de kunstwerken van de kinderen, play/spiel/spelen, Melvin en het meisje dat per ongeluk door de bal werd geraakt, de olifanten van Addo.