Back once Again

Mensen van het goede leven. Enkele lezers van mijn blog zullen zich ongetwijfeld wel hebben afgevraagd wanneer ik een nieuw bericht op mijn blog zou posten. Ik hoop dat ik het lange wachten kan belonen met een nieuw bericht over mijn beleving.

Het is inmiddels alweer mijn vierde post. Het derde bericht dat ik had geplaatst was min of meer een improvisatie. De (vrij-)dag dat ik het bericht plaatste kwam ik rond 18.00u thuis. Na een succesvolle Jobtalk van de Zuid-Afrikaanse Marine werden Debbie (co-worker/stagiaire) en ik gevraagd of wij wilden jureren; je leest het goed jureren. Als jurylid diende ik enkele nieuwe leerlingen van Limekhaya High School te beoordelen op hun uiterlijke vertoning. De leerlingen presenteerden zich in schooluniform in een publieke hal vol met enthousiaste ‘Xhosa people’. Het evenement was een grote ‘happening’. De keiharde (South African house)muziek en het aantal bezoekers maakte het een unieke beleving. En ik heb geleerd: kom niet op tijd en verwacht geen structuur. En o ja, doe lekker gek!

In de derde week heb ik ondanks een langzame start(lees: …schuilt in een klein hoekje.) toch een succesvolle (halve)week gehad. De prijzen voor het assembleren van de stoelen voor 11th grade zijn vastgelegd en alle 105 kapotte stoelen, die nodig zijn om 75 nieuwe stoelen te maken, zijn verzameld. Ik wilde alle kapotte stoelen ook nog eens ontdoen van het zitvlak, maar met één kruiskop schroevendraaier en 105 kapotte stoelen was het onbegonnen werk.

Holiday? Not today…
Inmiddels hebben alle scholen in Zuid-Afrika vakantie. Dat betekent dat ik mijn werkzaamheden op Limekhaya tijdelijk (3 weken) staak. Als je denkt dat ik nu 3 weken vakantie heb en kan gaan reizen, heb je het goed mis. Om de kinderen in Helenvale te vermaken en te introduceren met Ready 4 Life en het B2S project, ben ik momenteel in samenwerking met de andere vrijwilligers een vakantieprogramma aan het uitvoeren. Na een lange teammeeting op 2e paasdag, waarin het programma voor de eerste week op hoofdlijnen is uitgewerkt, zijn wij op dinsdag gestart met entertainment.
Waarmee? In de ochtend hebben de kinderen uit Helenvale een vijfkamp met spelletjes(Spijkerpoepen, Biting Apple in the water, Apple on the spoon, Wheelbarrel and balloonhugging) gedaan. Het verzamelen van kinderen ging makkelijker dan ik in de eerste instantie had verwacht. Sterker nog, er waren zelfs teveel kinderen. De kinderen die niet konden meedoen met de spelletjes, zijn komen kijken en hebben de anderen toegejuicht. Zonder twijfel dat het ochtendprogramma een succes was.

In de middag hebben wij de kinderen uit de wijk Barcelona verzameld. Zij hebben (althans, dat was de bedoeling) een kwartetspel gemaakt met als thema Hygiëne, en gerelateerde onderwerpen als handenwassen, tandenpoetsen, kleren, haren, huis etc. De groepen kregen elk een onderwerp toegewezen, en voor dat onderwerp moesten zij een tekening maken. De kleinsten hadden geen idee en tekenden gewoonweg wat zij mooi vonden. Ach ja, daar kan ik mij ook wel in vinden. Ach fijn, toen elke groep klaar was met tekenen brak het grote moment aan: het spelen van kwartet. Na een korte uitleg in het Afrikaans zijn de kinderen begonnen met het spel. Wat een chaos was dat zeg! Je had de kaarten net uitgedeeld en de kinderen schreeuwde al ‘Kwartet!!!’

Het was een energieke en dynamische dag. De spontaniteit en enthousiasme van de kinderen heeft mij ontzettend goed gedaan. Ondanks dat ik mij specifiek heb ingeschreven voor Ready 4 Life Secondary Schools, ben ik toch heel erg blij dat ik het vakantieprogramma mag uitvoeren in Helenvale. Mijn eerste dag van het vakantieprogramma, smaakt absoluut naar meer!

Relax, take it easy…
De (goede)vrijdag voor Pasen heb ik met Tom en Derk een avond doorgebracht in Uitenhage. Een community star van Limekhaya High School had gevraagd of wij, samen met twee andere community stars van Molly Blackburn, een avond/weekend wilde doorbrengen in Uitenhage. Ondanks het een voorstel is dat ik niet kon weigeren, heb ik ‘last minute’ besloten dat ik meeging. Waarom? Omdat ik op deze wijze Uitenhage, en een township in algemene zin, op een unieke wijze beleef en ervaar. En ik moet eerlijk zeggen, het was een onvergetelijk avond. Wij hebben gelachen, gedronken en de nacht doorgebracht in een Shebeen(bar). In en om de Shebeen was de ambiance geweldig. De ervaring is moeilijk te beschrijven. De mensen hebben niet vaak westerlingen op bezoek in hun township, laat staan shebeen. Ze zijn dan ook allen nieuwsgierig, wat leidt tot een (kort-/langdurig) gesprek. Als een community star mij wederom zou uitnodigen om het over te doen, dan kan je mijn antwoord al raden.

In het paasweekend ben ik met Tom(R4L Secondary Schools) en Coen(Liebenhaus) naar het Algoa FM(de radio 538 van Port Elizabeth) Splash Festival geweest. Nadat ik samen met Tom de walnoten-honing-pudding-appel taart voor Avril’s (projectleidster R4L Secondary Schools) verjaardag helemaal had afgemaakt(met uitzondering van de glazuur) zijn we naar het festival in de Boardwalk gegaan. Het muziek, de sfeer, de zon en een overheerlijke pizza maakte het een geweldige middag. Daarna hebben wij een wandeling langs het strand gemaakt en Happy Valley (een kleine vallei met tekenfilmsterren) bezocht. De avond hebben we afgesloten met een sfeervolle, jazzy avond in café Gondwana.

…schuilt in een klein hoekje!
Fill it in! De uitspraak is je ongetwijfeld bekend. Inmiddels heb ik het in Port Elizabeth wél ervaren.Ik weet niet of ik het in mijn vorige bericht had vermeld, maar op de vierde dag had ik een auto-ongeluk. Rustig maar! Ik ben niet gewond en heb het niet veroorzaakt. Debbie en ik werden ‘per ongeluk’ geraakt door de auto van de andere vrijwilligers. God zij dank is alleen sprake van materiële schade.


Dat geldt helaas niet voor enkele medevrijwilligers. Zij hebben in de tweede week ook een auto-ongeluk gehad. Jammer genoeg bleef het deze keer niet tot blikschade. Van de vijf inzittenden liggen twee momenteel nog in private ziekenhuizen in Port Elizabeth. Voor meer informatie over het ongeluk lees de speciale berichtgeving van Be-More op de homepage. Wat ik wel kan zeggen dat het een enorme impact op mij heeft gehad. Het heeft mijn doen en denken voor korte duur ontregeld. De tweede week was voor mij dramatisch. Inmiddels heb ik de draad langzaam weer opgepakt. Ondanks dat overschaduwd deze gebeurtenis min of meer mijn verblijf in PE.


Promises
Als het goed is heb ik in mijn vorige post twee dingen beloofd: mijn eerste indruk van een township en foto’s (help mij herinneren als nog meer schuldig ben). De township en de eerste ontmoeting met de mensen in de township verschillen enorm met wat ik in de eerste instantie voor ogen had. Ik dacht dat het arme, gevaarlijke buurten in Zuid-Afrika zijn, waar je als buitenlander absoluut niet in de buurt moet komen.


Toen ik op de tweede dag een townshiptour kreeg, veranderde dat mijn visie op de township. Geweldadigheid en agressiviteit zijn totaal niet aan de orde, althans overdag. Armoede is onvermijdelijk, en dat heeft mede te maken met het aanbod van werkgelegenheid, wat volstrekt begrijpelijk is. En de mensen zijn gewoon geweldig! Ze groeten je en je kan rustig een praatje met ze houden. En als ze horen dat je uit Nederland komt om de communities vrijwillig te ondersteunen zijn ze nog enthousiaster. Nu ik werk in een township en ook nog eens een kort weekend heb doorgebracht in dat gebied, is het beeld dat ik had als sneeuw voor de zon verdwenen.


Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om voor een periode van drie maanden in Port Elizabeth te verblijven. De gedachte dat ik nu (deze week) zou moeten vertrekken is gewoon beangstigend. Ik heb het ontzettend naar mijn zin en het is gewoon lastig om dat dan los te laten. Ik verwacht dan ook dat het afscheid (eind Mei) erg lastig wordt!
Ik heb nog niet bepaald wat ik met de donaties ga doen. Ik wil het ingezamelde geld goed besteden, en niet aan onbenulligheden. Om te bepalen wat de leerlingen van Secondary Schools of de kinderen van het vakantieprogramma echt nodig hebben, wacht ik nog even met het opstellen van een overzicht en het maken van keuzes.

Ik mis het eten van thuis! In PE koken we en eten regelmatig samen. De afgelopen paar weken stonden pasta zeker wel 2 keer op het menu. Als je het mij vraagt heb ik het helemaal gehad met pasta of kip met zoetzure saus(en paprika). Ik verlang echt naar rijst met groente en kip of rund, een lekkere roti, pom of pastei of andere Surinaamse lekkernijen zoals Bami of Nasi. Mja, voorlopig zal ik het moeten doen met pasta’s.

Om het af te sluiten nog een korte toelichting bij de foto’s van de taart. Gisteren(25/3) was Avril (Projectleidster R4L Secondary Schools) jarig. Speciaal voor die gelegenheid hebben Tom en ik een Walnoten-pudding-appel taart gemaakt. Wij hebben ongeveer een halve dag arbeid erin gestoken, maar het resultaat was dan ook meer dan waard (Zie foto’s: before and after)

Dat was het dan weer luitjes. Volgende week (hopelijk) een nieuwe update.

Groeten uit het warme en zonovergoten Port Elizabeth,

Melvin (Enjoy yourself!)

O ja, familie. Het kaartje wat ik heb gekregen op Schiphol staat op het nachtkastje. De rozenkrans die ik heb gekregen draag ik elke dag. Moeders ‘het klein bijbeltje’ inclusief pocketkruisje liggen op het nachtkastje naast mijn bed.