The start of something new

Maandag was het dan zover. Het uur van de waarheid. ABD zou dan officieel met het lesprogramma voor gehandicapten kinderen in Leku van start gaan. De klas werd opgedeeld in twee secties: een deel voor de slechthorende en doven kinderen en het andere deel voor de slechtziende en blinde kinderen. De eerste dag was de opkomst aanzienlijk: ruim 40 slechthorende/doven en 8 slechtziende/blinden (inmiddels is het aantal slechthorende/doven gestegen naar 65!). Het aantal aanwezigen was onevenredig verdeeld over de twee ruimtes. In schril contract met het relatief kleine aantal slechtziende en blinden aanwezigen die een bankje voor zichzelf hebben – en er nog bankjes over waren, moesten de slechthorende en doven zeer ongemakkelijk met minimaal drie, maar vaak met vier op een bankje plaatsnemen. De ruimte had onvoldoende capaciteit om de aanwezigen de benodigde ruimte te geven om het gebarentaal te leren. Desondanks deden alle jongens en meisjes ijverig mee met het oefenen van het gebarentaal, tot grote vreugd van de tijdelijke docente Sanash en Esther, die vanaf maandag Sanash heeft geassisteerd met het geven van gebarentaal.

Om de brailledocent bij te staan, hebben Wia en ik de slechtziende en blinde aanwezigen – niet alleen kinderen maar ook (jong-)volwassenen – geholpen met het leren van het braille schrift. De methodiek is simpel: klassikaal opdreunen van het alfabet en voelen welk brailleteken daarbij hoort. Wia en ik probeerden zo goed mogelijk aanwijzingen te geven door de vingers te verplaatsen en ze te laten voelen welk brailleteken bij welke letter hoort. De groep bestaat uit zeven Ethiopiërs waarvan een slechtziende jongen en vier blinde (jonge) vrouwen. De overige twee kunnen met een oog zien en hebben een afwijking aan het andere oog. Onder de aanwezigen was Berthuka. Zij was vanaf dag één aanwezig en deed haar uiterste best.

Ik heb er alle vertrouwen in dat Berthuka en de andere dames het brailleschrift nog voor het einde van het jaar beheersen, mits de lessen worden voortgezet. Wie mij echter zorg baart is Kisali, een slechtziende jongen. Alleen is er meer met deze jongen dan alleen zijn slechte gezichtsvermogen; wat dat precies is voor mij onbekend. Op het oog heeft hij geen energie, is hij rusteloos en zijn straalt zijn houding onwil uit, niet vanwege een gebrek aan motivatie maar naar alle waarschijnlijkheid gezondheidsredenen. Op de eerste dag heb ik geprobeerd hem te helpen om het brailleschrift te leren; zijn vinger langzaam maar zeker over de eerste rij brailletekens te bewegen. Hij was heel beweeglijk, waardoor zijn vinger regelmatig de textuur van de brailletekens mistte. Ook had hij geen energie om met voldoende geluidsvolume het alfabet op te dreunen. Wia en Marije zijn erkennen ook dat er meer is met Kisali en stelden voor dat hij medisch onderzocht moet worden. Inmiddels is er contact opgenomen met het ziekenhuis van de katholieke kerk in Awassa en zijn zij bereid Kisali nader te onderzoeken. Het enige wat rest is toestemming van zijn vader en/of moeder en hem te begeleiden naar het ziekenhuis. Hopelijk zo snel mogelijk.

Geen zicht meer hebben betekent niet dat de levenslust ontbreekt. Dat geldt ook voor Ethiopische vrouwen. De blinde vrouwen hebben mij afgelopen woensdag blij verrast met hun ongelofelijke stemmen. Het ochtendprogramma was bijna ten einde en iedereen in de groep was zichtbaar moe van het opdreunen van de eerste twintig letters van het alfabet. Als ontspanning begon een van de dames te zingen. Ik raak altijd geïntrigeerd van Afrikaanse vrouwen die hun vocale capaciteiten ten gehore brengen, maar dit was een bijzonder geval. Deze Ethiopische vrouwen zongen met zoveel passie en energie dat ik ervan rechtop in mijn bankje ging zitten. Sterker nog, ik wilde deze momenten direct vastleggen met mijn fotocamera zodat ik het met andere kan delen. (Link naar het filmpje volgt asap!)