A sidestep

Neem het mij niet kwalijk. Ik besteed minder tijd aan mijn weblog dan vorig jaar in Zuid-Afrika. Maar dat betekent niet dat ik minder beleef in dit land.

In de tweede week werd ik door een vrijwilliger van het Rakai project (www.annepotijk.be-more.nl) gevraagd of ik mee wilde voor een outreach. Rakai is een community based health project waarbij vrijwilligers ondersteuning kunnen verlenen in een ziekenhuis in Kyotera. Daarnaast gaan zij ook naar de mensen toe voor voorlichting en HIV testing en counselling. Aangezien het een totaal ander project is dan in Lwengo en wij het project op de vrijwilligersdag niet zouden bezoeken, was ik zeer geinteresseerd in hun werkzaamheden. Met toestemming van de projectleider in Lwengo ben ik voor vier dagen meegeweest op een outreach. En ik kan jullie vertellen dat het een geweldige ervaring is.

Dinsdag vertrokken wij met twee motorfietsen en een bodaboda naar onze bestemming. Na een trip van circa tweeenhalf uur waren wij beland in Kasensero, een klein vissersdorp aan het victoriameer. Wij werden door alle mensen aangestaard omdat Mzungu's in hun dorp waren. O ja, en waar ik in Zuid-Afrika nog tot de 'coloureds' behoorde, ben ik hier in Uganda gewoon een mzungu. Eenmaal in Kasensero aangekomen hebben wij eerst geduldig gewacht op de persoon die onze bagage vervoerde. De kopppeling van zijn bodaboda was namelijk onderweg afgebroken. Toen hij eenmaal was aangekomen hebben wij met zijn alle geluncht in het dorp. Menu: matooke en bruine bonen. En ik moet eerlijk zeggen dat de matooke voor het eerst heerlijk smeuig was. Na de lunch hebben wij onze spullen gedropt bij het hostel en heb ik Anne leren motorrijden. In twee uur tijd had ze het onder de knie en reed ze door het dorp. Geweldig!

De volgende dag zijn wij vroeg vetrokken zodat wij met de boot naar een eiland in het victoriameer aan de grens van Tanzania konden vertrekken. Bij aankomst was de boot nog niet gearriveerd en kondem Anne en ik een potje crossen op twee motorfietsen op een zandweg. Dat was echt super! Toen de boot eindelijk was gearriveerd vertrokken wij naar het eiland waar circa 300 mensen leven. Wij hebben daar HIV testing en counselling gedaan. De locatie was een vervallen gebouw op het eiland. Na alle voorbereidingen heb ik van Anne geleerd hoe ik bloed moet prikken. Ik heb het geprobeerd, maar het is helaas maar 1 keer goed gegaan. Daarom heb ik dat deel dan ook maar aan haar overgelaten. Ik deed de HIV testen en de registratie van de resultaten. Op die dag zijn circa 50 mensen langsgekomen voor een test, waar ongeveer 10-12 mensen HIV positief waren. Elke keer als een positief resultaat bekend was, gaf het mij een naar gevoel. Vooral bij personen jonger dan 30 jaar. De volgende dag hebben wij de HIV testing en counselling weer gedaan. De opkomst was helaas lager vanwege het feit dat de mensen niet waren ingelicht. Maar deze dagen waren voor mij leerzaam en hierdoor heb ik de HIV problematiek in Uganda op een andere manier kunnen beleven.

Op vrijdag heb ik nog een halve dag ondersteuning mogen verlenen in het ziekenhuis van Kyotera, de thuishaven van het Rakai project. Omdat ik geen achtergrond heb in de gezonheidzorg wilde ik voornamelijk leren welke werkzaamheden in het laboratorium plaatsvinden. Dat was geen enkel probleem. Remy (23) is sinds een jaar werkzaam in het ziekenhuis van Kyotera en kon mij wegwijs maken in het lab. Anne heeft mij geleerd hoe ik bloed moet prikken voor onderzoek en hoe ik preparaten maak. Remy heeft mij vervolgens geleerd hoe ik malariaparasieten in het bloed kan ontdekken. Van de eerstvolgende patient heb ik bloed mogen onderzoeken op malaria. De parasieten waren niet aanwezig. Deze persoon had een virale infectie, dat ook via een eigenschap in de bloedstructuur geconstateerd kon worden. De dag in het lab was voor mij een geweldige afsluiting van mijn kennismaking met het Rakai project.

Deze week heb ik Engelse les gegeven op de outreach center van Calvary primary school. Mijn didactische vaardigheden zijn niet super, maar ik heb mijn best gedaan de kinderen wat bij te brengen. Dat ging overigens wel lastig. Omdat een vertaling nodig was van de lerares. Aan het eind van de middag hadden wij P1 en P2, dat is te vergelijken met groep 3 in Nederland. Alleen zijn de klassen hier drie keer groter. Dus moesten wij circa 90 kinderen bezighouden met een Engelse opdracht. That was a huge challenge.

Vandaag was de vrijwilligersdag. Vanochtend zijn de vrijwilligers van de andere projecten bij ons een kijkje komen nemen op het project. Na een korte introductie van Anthony, Vincent en Jjingo zijn wij met alle vrijwilligers naar de dichtsbijzijnde bron gelopen om water te halen. Dat was om de ervaring te delen die de kinderen dagelijks beleven. Zij moeten twee keer per dag ruim een half uur lopen om een paar liter water te halen. En wij hadden het nog redelijk licht want de jerry cans waren niet tot volledig gevuld. Na ons project zijn wij naar een project van een canadees stel gegaan wat overigens het super was.

Sorry ik moet nu kappen wat er is geen elektriciteit meer.

Ciao!