Home

Maandag was het dan zover. Het uur van de waarheid. ABD zou dan officieel met het lesprogramma voor gehandicapten kinderen in Leku van start gaan. De klas werd opgedeeld in twee secties: een deel voor de slechthorende en doven kinderen en het andere deel voor de slechtziende en blinde kinderen. De eerste dag was de opkomst aanzienlijk: ruim 40 slechthorende/doven en 8 slechtziende/blinden (inmiddels is het aantal slechthorende/doven gestegen naar 65!). Het aantal aanwezigen was onevenredig verdeeld over de twee ruimtes. In schril contract met het relatief kleine aantal slechtziende en blinden aanwezigen die een bankje voor zichzelf hebben – en er nog bankjes over waren, moesten de slechthorende en doven zeer ongemakkelijk met minimaal drie, maar vaak met vier op een bankje plaatsnemen. De ruimte had onvoldoende capaciteit om de aanwezigen de benodigde ruimte te geven om het gebarentaal te leren.

Afgelopen maandag was het dan zover: de eerste officiële maand van Be More Ethiopië ging van start. Het weekend ervoor arriveerden vijf nieuwe, vrouwelijke vrijwilligers die samen met mij zouden gaan pionieren en werken aan een vrijwilligersprogramma met de twee projecten die een maand eerder succesvol door de pilot zijn gekomen: ‘Worancha’ en ‘Associationfor the Blind and Deaf (ABD)’.

De eerste week stond in het teken van kennismaking. Kennismaking met de projectleden. Kennismaking met de activiteiten van het project. Kennismaking met de doelgroep. Hoewel ik tijdens de pilot een aantal dagen Angela en Adrienne mocht vergezellen met de huisbezoeken op de compounds in Awassa, was dit mijn inauguratie als vrijwilliger bij ABD.

Awassa bruist van de handelaren en hosselaars op straat. Aan kleinschalige bedrijvigheid is absoluut geen gebrek. Wandelend van mijn verblijf bij Lake Awassa, over de Piazza met exotische palmbomen en grasgroene middenbermen, naar het monument in het centrum van Awassa, proberen tal van Ethiopiërs op straat aan geld te komen. Zo vallen de dames met volle bakken hete houtskolen en zakken met maiskolven direct op. Iedere ochtend staan ze langs de kant om de geroosterde maiskolven, die overigens heerlijk smaken, te verkopen aan passanten. Voor de schoenen aficionados staan om de 10 meter jonge mannen paraat met hun arsenaal aan borstels, smeerpoets, zeep en een emmer water om de nette stappers te voorzien van een zwart metallic lak en sportieve tekkies van voorbijgangers te laten glinsteren alsof ze net zijn uitgepakt. Rolstoelen worden door de Ethiopische kooplieden ook creatief ingezet.

Dat je op dinsdagochtend na slechts vier uur te hebben geslapen op weg
bent van de drukke, stoffige Ethiopische stad Addis Ababa naar Awassa.
Met een slaperig hoofd kijk je uit het raam van de auto en zie je het
landschap veranderen van een drukke Afrikaanse metropool met veel verkeer en bedrijvigheid op straat in een groene heuvelachtige oase die rust en sereniteit uitstraalt. Het prachtige landschap krijgt een extra dimensie door de lokale bevolking die zich lopend of met het rurale openbaar vervoer (ezel + wagen) voort beweegt. Ook maakt het overstekend wild aan vee - ezels, koeien en geiten - en onze eerste kennismaking met het lokale eten - injera - maakten de trip naar de thuisstad Awassa een avontuurlijk beleving.

Dat je eerste dag op het project in Yirgalem begint met een ontmoeting
in het café, waar ik werd getrakteerd op mijn allereerste kopje

Beste lezers,

Allereerst wil ik mijn welgemeende excuses aanbieden voor het slechte onderhoud aan mijn weblog gedurende de tijd die ik in Malawi heb doorgebracht. In de afgelopen vier weken is er een hoop gebeurd waardoor ik niet de mogelijkheid heb gekregen om jullie op de hoogte te houden van mijn ervaringen en de ontwikkelingen op het project.

Neem het mij niet kwalijk. Ik besteed minder tijd aan mijn weblog dan vorig jaar in Zuid-Afrika. Maar dat betekent niet dat ik minder beleef in dit land.

In de tweede week werd ik door een vrijwilliger van het Rakai project (www.annepotijk.be-more.nl) gevraagd of ik mee wilde voor een outreach. Rakai is een community based health project waarbij vrijwilligers ondersteuning kunnen verlenen in een ziekenhuis in Kyotera. Daarnaast gaan zij ook naar de mensen toe voor voorlichting en HIV testing en counselling. Aangezien het een totaal ander project is dan in Lwengo en wij het project op de vrijwilligersdag niet zouden bezoeken, was ik zeer geinteresseerd in hun werkzaamheden. Met toestemming van de projectleider in Lwengo ben ik voor vier dagen meegeweest op een outreach. En ik kan jullie vertellen dat het een geweldige ervaring is.

Or should I say breathless.

Na ruim een week in Uganda te hebben verbleven kan ik gerust zeggen: feels good to be here. Na een reis van ruim drie uur, een tussenstop bij de evenaar en een borro passi zoals ze die in Suriname kennen, kwam ik zondagavond aan bij het project. Wij werden warm verwelkomd door de leden van het bestuur van de organisatie.

Voor degenen die nog niet wisten: 2 juli stap ik op het vliegtuig om vier weken aan de slag te gaan bij het Lwengo project. 

Aangezien mijn studie het voorlopig nog niet toelaat om mij gedegen voor te bereiden, moet ik dat nog even uitstellen. Dat betekent ook dat een uitgebreid bericht op mijn blog nog even op zich laat wachten. 

But a new chapter is soon to be written.

Ondanks dat ik niet fysiek aanwezig ben bij de projecten in Helenvale, Port Elizabeth, is het gevoel van mentale aanwezigheid zeker daar. Na het lezen van diverse weblog berichten van vrijwilligers die op het moment de lokale bevolking in Port Elizabeth een hand toereiken, had ik de ingeving voor een korte tekst:


Impressive! Those are the things that makes the world turn. The things men should be contemplating. Life is fragile, especially for the little ones. Our heart and instincts leads to interception, our rational thinking otherwise. We can't make the world a better place in one day, but we can in one way. Hand in hand, side by side we're steadily making progress.


As the new president of the United States of America, Barack Obama, stated in his campaign: change is the breakthrough mankind needs. Without any doubts a change of mindset.


Melvin

Wat kan ik zeggen. Het is mijn laatste week, mijn laatste dagen, laatste uren in Port Elizabeth. Mijn officiële termijn is ten einde, maar ik ben nog steeds druk bezig met het filmproject op Gelvandale High en voorzie het Back 2 School project nog steeds in hun voedselvoorzieningen. Echter is mijn dienst nog niet ten einde. Het donatiegeld dat ik heb ingezameld ga ik deze week nuttige besteden. Hoe? Dat weet ik nog niet. In samenspraak met Franklin (Back 2 School) en Avril (Secondary School) zal ik een besluit nemen. Het is lastig, € 600 is veel geld in Zuid-Afrika, circa 7000 Rand. Het Secondary School project krijgt een nieuwe twist. Daardoor is het voor mij nog moeilijker te bepalen waaraan ik het geld ga besteden. Maar ik kan jullie verzekeren dat het geld nuttig wordt besteedt.


Ooops forgot

Het einde nadert. 24 mei is officieel mijn laatste dag op Molly Blackburn. Hoe ik de week daar ga afsluiten blijft nog een raadsel. Aangezien ik volgende week vertrek uit PE, zal ik volgende week woensdag/donderdag mijn afscheidsfeest geven. Dat klinkt vreemd: afscheids – feest; vieren dat ik weg ga terwijl ik helemaal niet weg wil gaan. Ach fijn, dat is pas over een week. Voor nu, een update over de projectontwikkelingen in Port Elizabeth.

Back 2...Primary school (Bayview, Helenvale)

Het is mijn laatste maand in PE. Wat zeg ik, officieel heb ik nog maar 2 weken te gaan. Het is erg vreemd dat ik  nu pas het gevoel heb dat de tijd vliegt. Maar zolang het nog geen 30 mei, zal ik maximaal gebruik maken van mijn tijd in Zuid-Afrika.

The past
Afgelopen week (28/4 - 2-5) was een non-productieve week wegens drie nationale vrije dagen. Wat dus betekende dat wij slechts twee dagen aan het project konden besteden. Naar verwachting was de aanwezigheid van leerlingen bij zowel het Back 2 school project als het Secondary Schools project uitzonderlijke laag.

It’s time for my weekly update! Het is te lang geleden (2 á 3 weken) dat ik voor het laatst een bericht heb geplaatst op mijn weblog. Het is dus hoogst tijd nieuwe belevenissen en ervaringen. Let’s start!

Enkele dagen geleden had ik na een lange periode een nieuw bericht geplaatst op de blog. Ik weet dat het niet zo lang geleden is, maar ik heb voldoende te vertellen. Let’s start!

Reflectie
Vorige week heb ik wederom de twee dames bezocht die in het ziekenhuis liggen. Wat hun situatie betreft heb ik positief nieuws. Inmiddels zijn de dames van de IC verhuisd naar een min of meer normale zaal. Wat naar mijn inziens aangeeft dat het herstel langzaam aan beter wordt. Gewoonweg top! Eén van de dames mag deze week alweer vertrekken naar Nederland, om het herstelproces daar voort te zetten. Ik wens haar daar heel veel sterkte bij. Helaas moet de ander nog enkele weken verwachten voordat zij naar Nederland mag vliegen.
Update: Inmiddels zijn de dames terug naar Nederland voor herstel.

Mensen van het goede leven. Enkele lezers van mijn blog zullen zich ongetwijfeld wel hebben afgevraagd wanneer ik een nieuw bericht op mijn blog zou posten. Ik hoop dat ik het lange wachten kan belonen met een nieuw bericht over mijn beleving.